నా బ్లాగ్ కి శ్రీకారం

సంధ్యా రాగం చంద్ర హారతి పడుతున్న వేళ

మసక చీకటి మధ్యమావతి పాడుతున్న వేళ

ఓ శుభ ముహూర్తాన

తొలిసారి బ్లాగు లోకం చూసింది మొదలు

కదిలాయి మదిలోన ఎన్నెన్నో కథలు ఎన్నెన్నో కవితలు .............

అని ఆడుతూ పాడుతూ రాసేద్దాము అనుకున్నాను .టపా రాయడం అంత సులువు కాదని

మొదలు పెట్టాక తెలిసింది .ఏమి రాయాలా అని పెన్నుతో బుగ్గమీద పదిసార్లు బుర్ర మీద పది

సార్లు కొట్టుకుంటూ ఆలోచిస్తూ రాయడం మొదలు పెట్టాను. నేను కంప్యూటర్ తో పని చేసె తొలి

రోజుల్లో మోనిటర్ మీద ఒక చిన్న బొమ్మ బుర్ర గోక్కొంటూ , కళ్ళు మిటకరిస్తూ వచ్చి

Iam Help Assistant .You need any help? అని అస్తమాను విసిగించేది . ఒక సారి

చిరాకు వచ్చి నాకు ఎవ్వరి సహాయం అక్కర్లేదు నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడగలను అని గట్టిగా

వార్నింగ్ ఇచ్చాను . అప్పటి నుండి దానికి నాకు సత్సంభంధాలు లేవు . బంగారు కంచానికైన

గోడ అవసరం అన్నట్టుగా నాకు ఈ రోజు దాని సహాయం అవసరమైంది . ఆత్మాభిమానం అడ్డొచ్చిన

అడగక తప్పలేదు. అదే style లో తిప్పుకుంటూ వచ్చింది భామ . ఎంత ప్రయత్నించిన ఏమి

రాయలేక పోతున్నాను నువ్వు సాయం చేసావంటే పెద్ద బ్లాగర్ ని అయిపోతాను సాయం చెయ్యవా

అని ఆశగా అడిగాను . బుర్ర మీద పది సార్లు తట్టి లేపడానికి నీ బుర్ర లో ఏముందే ముందు

పెన్ను లో రీఫిల్ లేదు దాని సంగతి చూడవే తింగరి మొహం అని వెక్కిరించి వెళ్ళిపోయింది .

అది తింగరి మొహం అన్నందుకు నాకు బాదగా లేదు. నేను రాసే టపాలు చదివి ఇది

బ్లాగు లోకం లో ఉండవలిసింది కాదు ఏ మాలోకం లోనో పడెయ్యాలి అని స్కూలు లో

మొద్దు పిల్లలందరిని చివరి బెంచీలో కుర్చో పెట్టినట్టు నన్ను ఓ మూలకి తోసేస్తారేమో అనే

భయంతో వెంటనే మా అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళి అమ్మ నా తెలివితేటలు నాకు ఇవ్వవే అని గారంగా

అడిగాను . మా అమ్మ వద్దు బంగారం అవి పెళ్ళిళ్ళకి పండుగలికి పెట్టుకోవాలి కాని ఎప్పుడు పడితే

అప్పుడు పెట్టుకుని తిరిగితే అందరు దిష్టి కొడతారు . చిన్నపిల్లవి ఎక్కడైనా పారేసుకొంటావు

అని ముద్దుగా చెప్పింది. అయినా వినకుండా బ్లాగు లో పెట్టాలి ఇవ్వమ్మా అని మారం చేసాను.

చక్కగా బీరువాలో దాచినవి తీసుకెళ్ళి అక్కడ పెడతాను ఇక్కడ పెడతాను అంటావేమిటే తింగరి

మొహం అని కోప్పడింది . ఎవరూ సాయం చేయకపోయిన ఎంతమంది తింగరి మొహం అని ఎగతాళి
చేసినా మా బ్లాగర్లు అలాంటి వివక్షత చూపించే వారు మాత్రం కాదని
పెన్ను లో రీఫిల్ వేసేసాను ధైర్యం గా ............