ఆటల్లో అరటిపండు

అది నా అన్న ప్రాసన రోజు. ఆకాశమంత పందిరి క్రింద భూదేవంత అరుగులు వేసి చేయడానికి మా నాన్నేమైనా రాజ రాజ నరేంద్రుడా? అందుకే బడ్జెట్ పద్మనాభం లా ఓ బ్రాహ్మణున్ని అలాగే బాగా దగ్గర చుట్టాలని పిలిపించి అన్నప్రాసన చేయించారట .

అన్నప్రాసన రోజునే ఇంకో కార్యక్రమం ఏమిటంటే పిల్లలి చేత మొదటిగా ఏ వస్తువు తాకిస్తే అందులో గొప్పవారు అవుతారని అందరూ చెబితే, నా ముందు కూడా బంగారం, డబ్బులు , పెన్నులు , పుస్తకాలు అలా నా అభిరుచుల కి తగినట్టు గా అన్ని నాముందు పెట్టి, వాటిలో ముందుగా ఏది పట్టుకుంటానా అని మా వాళ్ళు అందరూ టెన్సన్ గా చూస్తుంటే, నేను మాత్రం కొత్త పెళ్ళి కూతురిల ఓ తెగ సిగ్గు పడిపోతూ తల క్రిందికి వంచుకుని నేల మీద వచ్చిపోయె చీమలని చూస్తూన్నానట వెర్రి దానిలా .

ఇక లాభం లేదనుకుని ఏదో ఒకటి పట్టుకోమ్మా అని బాక్ గ్రౌండ్ మూజిక్ తో సహా అందరూ ఎంకరేజ్ చేసేసరికి ఆనందం పొంగుకొచ్చేసి పాక్కుంటూ పోయి ఎదురుగా వున్నా పుస్తకం తీసుకున్న నాకు దూరంగా రంగు రంగుల గిల గిచ్చకాయ కనిపించేసరికి దాని దగ్గరికి పోయి దాన్ని తీసుకుని నోటితో కొరికేసి, నేలనేసి బాదేసి, కాలి తో తన్నేసి ,దూరంగా విసిరేస్తూ ఇలా గిల గిచ్చకాయతో ఇన్ని రకాల ఆటలు ఇరగదీసి ఆడేస్తుంటే నా ఈ టాలెంట్ ని దగ్గర నుండి చూసిన మా నాన్నా తట్టుకోలేక నాలో దాగి వున్న క్రీడకారిణిని చూసి పుత్రికోత్సాహం తో పరవశించిపోయాడంట.

వెంటనే చుట్టూ వున్న మా చుట్టాలంతా నా ప్రతిభ కి నివ్వెర పోయి ఇంకేముంది ఈ పిల్ల గొప్ప క్రీడాకారిణి అయ్యి ప్రపంచ చరిత్రలో "చిరంజీవిలా" "చిరు" స్థాయిగా నిలిచిపోతుందనుకున్నారంట.

ఎప్పుడైతే చిరంజీవిని రెండు సార్లు తలుచుకున్నారో వెంటనే వీరభద్ర సినిమా షూటింగ్ లో వున్న బాలకృష్ణ కి పొలమారింది . శివుని జట జూటం నుండి వీర భద్రుడిని పుట్టించినట్టుగా అవమాన భారంతో బాల కృష్ణ కోపంగా బాల తాండవం చేస్తూ తన జడ లోంచి కూడా ఓ వెంట్రుక తీసి కింద పడేసాడంట.
అలా ఆ వెంట్రుక నుండి పుట్టిన వాడే వీర భద్రుడి వారసుడు .........ధ్రువ వంశంవాడు . మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు . సీన్ కట్ చేస్తే

నాకు ఐదేళ్ళప్పుడు మా నాన్న మా ఇంటికి ఒక TV కొని తెచ్చాడు. ఆ TV కి మా బాబాయే ఆపరేటర్ , ప్రేక్షకుడు కూడా . మా బాబాయ్ టెన్నిస్ , క్రికెట్ అంటూ అన్నం తినేటప్పుడు కూడా వదిలి పెట్టకుండా అతుక్కుపోయి చూసేవాడు ఆ TVని.

ఎడమ చెయ్యో ,కుడి చెయ్యో, తన కంచమో ,పక్క వాళ్ళ కంచమో కూడా పెద్దగా పట్టించుకొనేవాడు కాదు ఆ అమ్మాయిలని చూస్తూ.... బాబాయ్ నువ్వు చూ(చే)సేది ఏమిటి అని అడిగితే బాల్..... బాట్ .....అన్నం .....కూర ........అని ఏవో అస్పష్టం గా మాట్లాడుతూ వుండేవాడు .

నా దృష్టి లోపమో మా TV లోపమో లేకపోతే ఆ అమ్మాయిలు వేసుకున్న చెడ్డీల్లాంటి మిడ్డీల లోపమో తెలియదు కాని వాళ్ళందరూ నాకంటే చిన్నగా చూపుడు వేలంత కనిపించేవారు.చిన్నపిల్లలు ఇలాంటి ఆటలు ఆడితే ఎంచక్కTVలో చూపిస్తారన్నమాట అని అనేసుకుని ఆ ఆట ని పిచ్చ పిచ్చ గా చూసేదాన్ని .

మా బాబాయ్ తో పాటు ఆ టెన్నిస్ చూసి చూసి నాలో ఉన్న ఆటముఖి కాస్త "టెన్నిస్ ముఖి" గా వికృత రూపం దాల్చింది. ఈ టెన్నిస్ ని ఒంటి చేత్తో ఆడి పడేసి నాలుగు కప్పులు తెచ్చి ఇంటిలో పడేస్తే చుట్టాలు వచ్చినప్పుడు కాఫీ ఇవ్వడానికి పనికి వస్తాయి అని పెద్ద లక్ష్యం పెట్టేసుకున్నాను .

అట్టలు తోటి చేటలు తోటి తెగ ఆడేస్తుంటే నా టెన్నిస్ ప్రావీణ్యానికి పక్కింటి పిల్లలు క్లాస్ లో ఫ్రెండ్స్ అందరూ కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడ్చేవారు,

శివా నీ టాలెంట్ ని బట్టి ఏ గేం లో నైనా నువ్వే గెలుస్తావు . గెలవాలి కూడా.. మేము కలలో కూడా నిన్ను ఓడించే సాహసం చెయ్యము .ఈ మాత్రం దానికి నువ్వు కింద పడిపోయి దొర్లి దొర్లి ఏడ్చి ,పక్కన ఉన్న ఇసుక నెత్తిమీద పోసేసుకుని , మా నాన్నకి చెబుతా, మా అమ్మకి చెబుతా అని మమల్ని భయ పెట్టి నువ్వు బాధ పడొద్దే .

మేమందరం ఏక గ్రీవంగా ఓడిపోయి అయినా నిన్ను గెలిపిస్తాము అని వేడుకొంటుంటే ఘన రూపం లో వున్న నా చిట్టి హృదయం ద్రవ రూపం లోకి ఆ తరువాత వాయు రూపం లోకి మారిపోయి సరేలే మీ కోరిక కాదనను లే పోండి అని అభయమిచ్చేసాను .
నాలో ఉన్న ఈ సహృదయం చూసి మీకు పొగడాలి అనిపిస్తుంది కదూ . పొగడ్త పన్నీరు లాంటిది . దయ చేసి..... నేను చెప్పే వరకు పొగడకండే :)

అలా ఓటమిని నా కను రెప్ప దూరం లొ కనిపించిన కాళ్ళతో తన్నిపడేసేదాన్ని . అలా ఓటమినే ఫుట్ బాల్ లా ఆడుకుంటూ ఏక చత్రాధిపత్యం చేస్తున్న రోజుల్లో నాలో ఉన్న టెన్నిస్ ముఖిని ని అంతం చేయడానికి రజనీకాంత్ లెవెల్లో "దేవుడ దేవుడా తిరుమల దేవుడా" అంటూ పాటేసుంటూ ఆల్ ఖైదా నుండి ట్రాన్స్ ఫర్ పై దిగాడు మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు .

రేవులో తాడి చెట్టులా ఎత్తుగా నల్లగా ఉండే మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు చండశాసనుడు . ఆయన అటెన్సన్ అని అనగానే అటెన్సన్ లో ఉన్నవాళ్ళు కూడా అటెన్సన్ లోకి రావల్సిందే .ముఖం మీద దోమ కాదు కదా ఎదురుగా పెద్దపులి వచ్చినా అటెన్సన్ లోనే నిలబడాలి .

ఆ సమయం లో చెవులు మాత్రమే పని చేయాలి కాదని ఏది పని చేసినా నెక్ష్ట్ బర్త్ డే ఉండదు . ఫస్ట్ రోజు డ్రిల్లు లోనే ఈ విషయం మాకు బాగా అర్దమయ్యింది .

అదేమిటో ఆ సార్ ఎప్పుడూ డ్రిల్లు లో బేసిక్స్ మాత్రమే నేర్పేవారు.మాకు మాత్రం కొన్ని వందల సంవత్సారాలు పాటు లెఫ్ట్ రైట్లు మాత్రమే నేర్పారు .ఏ ఆటలు నేర్పేవాడు కాదు . ఆడనిచ్చేవాడు కాదు . ఎప్పుడు డ్రిల్లు ..........డ్రిల్లు ...........డ్రిల్లు . దెబ్బకి ఆటలంటే నే ఒక విరక్తి భావం వచ్చేసింది.

ఎడారి లో ఓయాశిస్సు లా మద్య మద్య లో ఎబౌ టర్న్ అనే కొత్త డ్రిల్లు కూడా నేర్పేవారు . ఆయన ఎబౌ టర్న్ చేసి మమ్మల్ని కూడా చెయ్యమనేవారు . కొత్త డ్రిల్లు ఏదో నేర్పారన్న ఆనందం లో మాకు ఒల్లు తెలిసేది కాదు దానితో ఆయన స్టాప్ స్టాప్ అని అరిచి చించుకున్నా మేము మాత్రం ఆగాకుండా అలా గిర గిర తిరుగుతూనే వుండేవాల్లం.

అప్పుడు చూడాలి ఆయన ప్రతాపం దశావతారలు ఎత్తేసి చావ బాదేసేవారు. ఈయన నేర్పే డ్రిల్లు కి చుక్కలతో పాటు గ్రహాలు , వాటి మీద జీవ రాశి కూడ స్పష్టంగా కనిపించేది .

ఆ సార్ నేర్పే డ్రిల్లు కి అందరికి కాళ్ళు చేతులు లాగుతుంటే నాకు మాత్రం పోతు బొప్పాయి చెట్టులా వున్న ఆయన్ని తలెత్తి చూస్తూ డ్రిల్లు చేసేటప్పడికి కాళ్ళు చేతులు తో పాటు మెడ కూడా లాగేసేది . ఛీ ... కాళ్ళు చేతులు వుంటే ఇలాంటి కష్టాలే వస్తాయి అని అనిపించేది అంత చిన్న వయసులోనే మాకు . .

పైగా మాకెప్పుడూ డ్రిల్ల్ పీరియడ్స్ సోమవారం ,శుక్రవారం ఉండేవి రెక్కలు ముక్కలయ్యేలా డ్రిల్లు లు చేసి చావు దెబ్బలు తిని మేమొస్తే వారం ,వర్జ్యం అంటూ పప్పు చారేసి అన్నం పెట్టేది మా అమ్మ.

కంచం లో ముక్క లేక తినడానికి రెక్క ఆడక ఛీ........ యెదవ చెర...... ఈ స్కూల్లో చదివే కంటె నక్సలైట్లలో కలిసిపోదామని అనుకునేవాళ్ళం మేము . కాని సరైన కాంటాక్ట్ నంబర్స్ లేక ఆ ప్రయత్నం బెడిసి కొట్టింది .

ఇంక లాభం లేదనుకుని నేను మా ఫ్రెండ్ ముహుర్తం పెట్టించుకొని వచ్చాము నక్సలైట్ల స్రవంతి లో కలిసిపోదామని . వెళ్ళేటప్పుడు అక్కడ తినుబండారాలవి దొరకడం కష్టమని రవ్వలడ్డులు , సున్నుండలు జంతికలు లాంటి నాలుగు రకాలు డబ్బాలు పట్టుకొని బయలుదేరుదాం అనుకునేసరికి అప్పుడే అదే.... అదే...ఆ ....అలాంటి అద్బుతమే మా స్కూల్లో కూడా జరిగింది .

మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు సేవలను గుర్తించిన ఆల్ ఖైదా సంస్థ వారు తిరిగి వచ్చేయమని వేగు పంపారు. నాలో ఉన్న టెన్నిస్ ముఖిని ని అంతం చేసాను కాబట్టి వచ్చిన పని అయిపోయింది అని ఆయన త్రుప్తిగా వెళ్ళి పోయారు. మేము మాత్రం దేశం గర్వించే ఓ గొప్ప వ్యక్తి ని కోల్పుతున్నామని భాదతో కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ వీడ్కోలు పలికాము.

అలా మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు వల్ల ప్రపంచం ఓ గొప్ప క్రీడాకారిణిని , విప్లవ కారిణిని కోల్పోయింది .

విధి వెక్కిరించి కిల కిలా నవ్వడం వలన ఆటల్లో ఆణిముత్యం గా తయారవ్వవలసిన నేను అరటి పండు లా మిగిలిపోయాను.

జీవితమే ఓ ఆట సాహసమే పూ బాట అని వూరికినే అన్నారా .. ఇన్ని సాహసాలు చేసి క్రీడకారిణి గా మారి సాధించేదేముంది . అదే నాలుగు దెబ్బల"ఆటలు" నేర్చుకుంటే ఇండియా లోనే కాలు కదపకుండా బ్రతికేయొచ్చు హేపీగా..... ఏమంటారు??