ఎర్రబస్ v/s నేను

ఎర్ర బస్......... ఆ పేరు లో వైబ్రేషన్స్ ఉన్నాయి..

బాగా సరదా పుట్టినోళ్ళో , కోపమొచ్చినోళ్ళో దీనిని పగలగొట్టిన తగల బెట్టినా నోరు మెదపకుండా ఎర్రి దానిలా చూస్తుందని "ఎర్రి బస్" అని పేరు పెట్టారంట ...కాల క్రమేణా నామాంతరం చెంది (ఈ పదం కోసం డిక్షనరీలు వెతక్కండి) ఎర్రబస్ గా స్థిరపడిపోయింది.

మహేంద్రసింగ్ ధోనీ వెనకాలో మహేష్ బాబు వెనకాలో పడే అమ్మాయిలు ఎంతమంది ఉంటారు.??????

కాని ప్రతి అమ్మాయి ఈ ఎర్రబస్ లో స్థానం కోసం దాని వెనకాలే పడుతూనే ఉంటారు.....

మహేష్ బాబు మూడు సంవత్సరాలకో సినిమా తీసినట్టు రంజని ఆరు నెలలకో పోస్ట్ రాసినట్టుగా ఈ ఎర్రబస్ కూడా టైం punctuality లో ఆ పై ఇద్దరి విశిష్ట వ్యక్తులని ని క్రాస్ చేసి పడేసే అంత గొప్పది . అదే ఎవర్ గ్రీన్(red) .... ఎర్రబస్ గొప్పతనం.......

ఆ దిక్కుమాలిన వైబ్రేసన్స్ లో పడి ఇది ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉండగా దీనికి ఖుషి లో భూమిక లా ఓ "ఉగ్గు గిన్నెడు" రక్తం కూడా డొనేట్ చేసాను .దానితో (రూపాంతరం చెంది) అది ఎర్రగా బుర్రగా తయారయ్యి, ఎర్ర బస్ అయ్యింది... నా ఓర్పు సహనం దాని కి కూడా వచ్చేసాయి..

..చిన్నపటినుండే ఇలా ఈ ఎర్రబస్ మీద విపరీతమైన అభిమానం పెంచేసుకోవడానికి కారణం మా నాన్న చేతక్

మా నాన్న తన బైక్ ని తుడిచిపెట్టినందుకు రోజుకి రెండేసి రూపాయలు ఇస్తానంటే అశాశ్వత మైన డబ్బు మీద అత్యాశతో , బైక్ మీద ఎలాగూ రోజూ షికారులు చేయొచ్చు కదా అన్న దూరా(దురా)లోచన తో రోజూ అద్దం లా తుడిచిపెట్టేదాన్ని ..


అలా నా చిట్టి చిట్టి చేతులతో నేను చేసినా సేవలకి సరైన గుర్తింపు రాలేదు సరి కదా .......మా నాన్న ఇస్తానాన్న రెండేసి రూపాయలు కూడా నా ఎక్కౌంట్ కి ఇప్పటి వరకు క్రెడిట్ కాలేదు.

వడ్డి తో సహా లెక్కేసుకుంటే వరల్డ్ బాంక్ కి కూడా అప్పిచ్చుకోవచ్చు...

డబ్బు మీద ఎలాగూ ఆశ వదిలేసుకున్నా ఇంకా ఈ పాడు మనసుకి మారు మూల ఎక్కడో బండి మీద ఆశ ఉండి చచ్చేది ...కాని బండి మీద షికారు కూడా అంతంత మాత్రంగానే ఉండేది. అసలు మా బైక్ ని మా నాన్న దగ్గర ఉంచేవారు కాదు మా నాన్న ఫ్రెండ్స్ , చుట్టాలు... సరిగ్గా తుడవగానే తీసుకెళ్ళిన బండిని మరలా తుడిచే టైం వరకు తీసుకొచ్చేవారు కాదు.

తిరిగినంత సేపు తిరిగొచ్చి ఆ బండిని తుడుచుకోమని చెప్పి ఈ బాల కార్మికురాలి చేతిలో పెట్టెళ్ళిపోయేవారు.

ఊరికెళ్ళే టైం కన్నా బండి ఎక్కుదామని ఆశగా ,ఆనందం గా పరిగెత్తుకెళ్ళేసరికి నాకంటే ముందు లైన్ లో మా అమ్మ, మా చెల్లి ,ఓ రెండు మూడు బేగ్ లు ఉండేవి .. బేగ్ లు ఎదరపడేసి సీట్ ల్లో సెట్టిల్ అయ్యిపోయేవారందరు .. నన్ను మాత్రం మా నాన్న బండి కి జండా కర్రలా ఎదుర నిల బెట్టేవారు ..

ఆ బేగ్ ల మద్యన పీట వేసుకుని కూర్చుందమన్నా కాలి లేనంత ఇరుకు ..

మా చెల్లి సీట్ అస్సలు వదిలేది కాదు ..ఆఖరికి ...అఖరికి మా చెల్లి చేతిలో ఉన్న డప్పు కొట్టే కోతి బొమ్మకి కూడ ఓ గౌరవప్రదమైన సీట్ ఇచ్చేవారు...... మా కుటుంబ సభ్యులు

..కోతి బొమ్మ కిచ్చిన స్థానం కూడా నాకు లేదా????? కూతురు ఎక్కువా?? కోతి ఎక్కువా??అని గట్టిగా నిలదీసి అడుగుదామనిపించేది... కాని కోతే ఎక్కువ అని అంటారేమో అనే అనుమానంతో బిక్కమొహం వేసుకొని చూస్తు నిలబడేదాన్ని

స్కూలుకెళ్ళినప్పుడు మా నాన్న బైక్ మీద తీసుకెళ్ళేవారు.. అప్పుడు చక్కగా సీట్ లో కూర్చునే భాగ్యమయితే దక్కేది కాని. మా నాన్న ఒకరు రివ్వు రివ్వుమని స్పీడుగా దూసుకుపోవడమే తప్ప వెనకాల కూర్చున్నవారు ఉన్నారో , మద్య లోనే డ్రాప్ అయ్యిపోయారో అస్సలు పట్టించ్ కునేవారు కాదు ...

ఇలా బండి మీద నుండి పడి దెబ్బలు తినలేక ..అలా ఒంటి కాలు మీద కొంగలా నిలబడ లేక అమ్మమ్మ దగ్గరే ఉండిపోతానని పేచి పెట్టి వెళ్ళే దాన్ని కాదు....

రోజులు గిర్రున తిరుగుతున్నాయి ...నా స్థానం లో మాత్రం ఏ మార్పు చేర్పు లేకుండా అక్కడే పదిలమయిపోయింది

జన్మానికో శివ రాత్రిలా సంవత్సారానికో దీపావళిలా నా జీవితంలో అప్పుడప్పుడు బస్ ప్రవేశించేది.

అమ్మమ్మ , తాతయ్యల కూడా రాజమండ్రి బస్ మీద వెళ్ళే భాగ్యానికి ఓ మురిసిపోయేదాన్ని...బస్ ఎక్కేరోజున అంతా ఇంతా ఆనందం కాదు అంతరిక్ష నౌక ఎక్కుతున్నంత గొప్ప ఫీలింగ్ ..

బస్ వెలుతూ ఉంటే చెట్లు పరిగెడుతూ ఉంటే ఎంతో ఆనందం గా మిడిగుడ్లేసుకుని చూస్తూ కూర్చునేదాన్ని .. ఆ ఆనంధం ఎంతో సేపు నిలవనిచ్చేవాడు కాదు కండక్టర్ . పాపని తీసుకుని ఒడిలో కూర్చో పెట్టుకోండమ్మా అని అని నన్ను సీట్ లోంచి లేపేవరకు నిద్రపోయేవాడు కాదు సుత్తి కండక్టర్ ..

.ఈ కండక్టర్ అంకుల్ ఇంత చెడ్డ వాడని ముందే తెలుసేమో మా తాతయ్యకి... అందుకే 6 ఏళ్ళ పిల్లనయిన నాకు 3 ఏళ్ళు అని చెప్పి టికెట్ తీయకుండా సుత్తి కండక్టర్ తిక్క భలే తీర్చేవారు మా తాతయ్య

ఆలా బస్ తో ను బైక్ తో ను పని లేకుండా ఇంటర్ వరకు మూడో కంటికి తెలియ కుండా మా వూరి లోనే మహా గుట్టు గా చదువుకుంటున్న నాకు డిగ్రీ కి వచ్చేటప్పడకి కాలేజీ కి పక్క వూరెళ్ళాల్సి వచ్చింది …

పక్క వూరు అనగానే నాకు గుండెల్లో బైక్ లు పరిగెట్టడం మొదలు పెట్టాయి … రాత్రుల్లు అస్సలు నిద్ర పట్టేది కాదు పట్టినా ..మా నాన్న తన బైక్ మీదే కాలేజీ కి తీసుకెళుతున్నట్టు...

అప్పుడు కూడా నన్ను సీట్ లో కూర్చో నివ్వకుండా... బైక్ కి ఎదరే నిలబేట్టి తీసుకు వెళుతున్నాట్టు ఒకటే భయంకరమైన కలలు ...

ఈ టెన్సన్ కి బీపీ రాక ముందే మా నాన్న దగ్గరికి వెళ్ళీ డాడీ రేపటి నుండి కాలేజీకి ఎలా వెళ్ళను అని బాధతో కూడిన భయంతో అడిగాను .

ఎలా ఏమిటి వెళ్ళేది??? మీ ఫ్రెండ్స్ తో కలిపి బస్ లో వెలుదువు కాని అని అభయమిచ్చేసరికి ఎగిరిగంతేయ్యాలన్న ఆనందం వచ్చేసింది …దేవుడా నా ఆరాధన మెచ్చి నువ్వు ఇచ్చిన బస్సు ప్రసాదాన్ని సంతోసం గా స్వీకరిస్తాను తండ్రీ అని కళ్ళకద్దుకుందామనుకుంటే బస్ పెద్దగా ఉందని ఆగిపోయాను

house wash no festival అని తెలియక ... డాడీ చదువు కోసం మూడు వూర్లు దాటి వెళ్ళడమే కాదు మూడు చెరువుల నీళ్ళయినా తాగేస్తాను అని శపధం చేసేసాను....

ఆ సమయం లో ఓ భయంకరమైన నిజం బస్స్ లో తీరికగా నాకోసం ప్రయణం చేసి వస్తుందని నేనస్సలు వూహించలేదు..

కాలేజీ కి బయలుదేరిన మొదటి రోజు ... ముందుగా బస్సు లో కుడికాలా ??? ఎడమకాలా??? ఏది పెడితే బాగా కలిసొస్తుందో??? అని మా ఆరుగురు మాలో మేము ఓ డిస్కస్స్ చేసుకుంటుండగా బస్ వచ్చి ఆగింది ...

ఎక్కేటప్పుడు కండక్టర్, డ్రైవర్ ఎదురొచ్చి హారతి ఇచ్చి కుడికాలు ముందు పెట్టి రండమ్మా అని సాధరంగా ఆహ్వానిస్తాడేమో అని ఆర్తిగా ,ఆశగా విప్పారిన కళ్ళతో చూస్తూ నిలబడ్డమాకు నిరాశే ఎదురయ్యింది .

బస్ ఎక్కి పాస్ పోర్ట్ లు చూపించాము.... అప్పడివరకు శాంతిస్వరూప్ లా కనిపించే కండక్టర్ కాస్తా ఓంకార్ లా మారిపోయాడు....

పూనకం వచ్చినవాడిలా ఊగిపోతూ .......అరువు టికెట్ట్ లా ???ఇవేసుకుని పెళ్ళి కూతుళ్ళా నడుస్తూ వస్తే వచ్చే వరకు బస్ ఆపుచేసుకుని కూర్చుంటామనుకున్నారా.?????.

మీరు కాలేజి కి వెళ్ళక పోయినా ననష్టమేమీ లేదు మేము తొందరగ వెళ్ళకపోతే మా ఉద్యోగాలు ఊడతాయి అంటూ కయ్య్ మని పోతూ మా వంక కోపం గా బస్ పాస్ ల వంక చిరాకు గా అసహ్యం గా చూడడం మొదలుపెట్టాడు ...

మేమేమయినా అల్లాటప్ప వెంకాయమ్మల్లమా??? అష్ట లక్ష్మీ లకి ఆ ఇద్దరు లక్ష్మీ లే కదా తక్కువ ఆ మాత్రందానికి ఇంత చులకనగా చూస్తాడేమిటి ...

మమ్మల్ని అరువు టికెట్ లు అనడమే కాకుండా .శుభమా అని కాలేజీ కి వెళుతుంటె మంచి చెడ్ద లేకుండా వెళ్ళకపోయినా నష్టం లేదని శాపనార్ధాలేమిటో ఈ పెద్దమనిషి....

తెలుగింటి ఆడపడుచులకి కనీస మర్యాద ఇవ్వలేని ఆ పెద్దమనిషి తో గొడవ పడటం ఇష్టం లేక గొడవ పడే ధైర్యం లేక కిక్కురు మనకుండా చూస్తూఉండేవాళ్లం మంచిరోజుల కోసం

అలా మొదలయినియ్యి నా బస్సు కష్టాలు ..

Ambuja సిమెంట్ లో ఫెవికాల్ కలిపినంత దృడమైనా బంధం కావల్సిన నా బస్స్ భందం కాస్తా దినదిన గండమై నా పాలిట పాపమై నాకు తీరని శాపమై కూర్చుంది

మా మంద ని చూసేసరికి బస్ పాస్ లా????? ఎక్కొద్దు ..అరువు టికెట్ట్లు .... వెనకాల బస్ ఎక్కండమ్మా అనివెనకాల బస్ ని, ఆ వెనకాల బస్ వాడు ఇంకొక వెనకాల బస్ ని ఎంతో మర్యాదగా వినయం గా చూపెడుతూఉండేవారే తప్ప బస్ ఎక్కనిచ్చేవారు కాదు ....

ఒక వేళ మాట వినకుండా మొండిగా ఎక్కేస్తామేమో అని కండక్టర్ కర్ర పట్టుకుని కాళ్ళు విరగ్గొడతాను అనే లెవెల్లో గేట్ దగ్గరే నిలబడే వాడు,,,,

ఈ వెనకాల బండి ఎక్కాలని పాకులాడే కంటే.... కండక్టర్ చూడకుండా ఆ బస్స్ కి వెనకాల ఉన్న నిచ్చెనెక్కి న హేపీ గా వెళ్ళొచ్చు, బస్ పాస్ కూడా కలిసొస్తుంది అనిపించేది...కాని కండక్టర్ చేతిలో కర్రని చూసి అలాంటి సాహసాలు అస్సలు చెయ్యబుద్దేసేది కాదు ..

ఒక సారి ఏమయ్యిందంటే బస్స్ రష్ గా ఉంది . కండక్టర్ చూడకుండా గుంపులో గోవిందా అని ఎక్కేసాం ..సగం దూరం వెళ్ళేసరికి కండక్టర్ చూడడం మమ్మల్ని దింపేయడం కూడా చక చకా జరిగిపోయాయి .

రోజు ఎక్కితే ఎక్కారు కాని ఇంకెప్పుడు బస్ పాస్ లు పట్టుకుని బస్ లు మాత్రం ఎక్కకండి అని గాఠిగా వార్నింగ్ ఇచ్చాడు

ఆ క్షణం లో కండక్టర్ దింపినందుకు ఏడుపు రాలేదు .....మాకు మా ఓంకార్ కి లక్షా తొంభై గొడవలుంటాయి..... కాని బస్స్ లో ఉన్నవాళ్ళందరూ ఏదో అద్భుతాన్ని మిస్స్ అవుతామేమో అని తెగ టెన్సన్ పడిపోతు కిటికీళ్ళోంచి ఎగబడి చూడడం కనిపించని వాళ్ళు ఎమర్జెన్సీ డోర్ లు పగల గొట్టి మరి చూసి పండగ చేసుకున్నారు ..

నిండు బస్సు లో జరిగిన ఆ ఘోర అవమానానికి ఒక్కసారి గా మా అర డజను హృదయాలు తీవ్రం గా తల్లడిల్లిపోయాయి

కంటి చూపుతో బస్సును తగలబెట్టేద్దామనుకున్న మాకు కన్నీటి తో వేడుకుంటున్నా దాని తింగరి మొహం చూసి జాలేసింది ... ఈ రోజు తాడో పేడో తేల్చేసుకుందామని డిపో మేనేజర్ దగ్గరికి బయలుదేరాము...

MR డిపో మనేజర్ ..............కిందకి నువ్వొస్తావా?? పైకి మమ్మల్ని రమ్మంటావా(ఆఫీస్ అప్ స్టిర్ ) ? ??????????? బస్స్ పాస్ అంటే అంత చులకనా మీకు ??బస్స్ కాబట్టి మద్య లో దింపేసినా వెనక్కి నడిచొచ్చాము....

అదే పడవ అయితే ఇలాగే చేస్తారా?? .. పాస్ అని నడి గోదారి లో వదిలేస్తారా ? అని మాలో ఉన్న బాలకృష్ణ ఆరు సింహాలై గర్జించేసరికి డిపో మానేజర్ గడ గడ వణికిపోతూ ........ అలా ఇంకెప్పుడు జరగదని ప్రాధేయపడ్డాడు..

డిపో మానేజర్ పుణ్యమా అని అప్పడి నుండి మమ్మల్ని చూడగానే బస్స్ ఆగి మరి శాల్యూట్ చేసేది ...కాని కండక్టర్ మాత్రం Tit for Tat అంటే మీకే కాదు నాకు కూడ తెలుసన్న విషయం ప్రాక్టికల్ గా చూపించడం మొదలుపెట్టాడు

బస్ దొరక్క ఒక బాధయితే బస్ దొరికాక ఇంకొక భాధ ........డిగ్రీ కాలేజి దగ్గర ఆపుచేయమని అడిగితే కావాలని దూరం గా ఆపుచేసేవాడు కండక్టర్ ....బస్ పాస్ మీద కూడా డేట్స్ తప్పుగా పంచ్ చేసేసి సారీ చేప్పేసేసి చేతులు దులుపేసుకుని వాడు ..ఆ మర్నాటికి పని చేసేది కాదు బస్ పాస్... చచ్చినట్టు డబ్బులు పెట్టుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం ... యాక్సిడెంట్లని, ట్రాఫిక్ జాం , టైర్ పంచర్లని ఏ రోజు బస్స్ లోసుఖంగా వెళ్ళిన రోజే లేదు..

బస్ ఎక్కేటప్పడకి ఒక్క సీట్ ఖాలీగా ఉండేది కాదు ,....బస్స్ పడదండి కొంచెం విండో సీట్ ఇస్తారా అని అడిగితే కొందరు ఇచ్చేవారు కొందరు ఇచ్చేవారు కాదూ ...వీల్లందరూ గత జన్మలో రాజకీయ నాయకులై పుట్టి ఉంటారు సీట్లు వదలడం లేదు అనుకునే వాళ్ళం.... ఏది ఎమైనా సరే ఎంత రక్త పాతం జరిగినా సరే ఈ సారి కండక్టర్ మీదే కక్కేయాలన్నంత కోపం వచ్చేసేది ...

అర టికెట్ తీసుకున్నవాడిని కూడా ఆప్యాయం గా కంటికి రెప్పలా చూసుకునే కండక్టర్ ... .. అరువు టికెట్ అనే టప్పడకి ఎంత దారుణంగా చూసేవాడో........ పోనీలే నిలబడి ఉన్నారు కదా అని మాటవరసకి కూడా కూర్చోమని అనేవాడు కాదు ... పైగా డిపో మేనేజర్ కి కంప్లైంట్ ఇచ్చామన్నా పగొకొటి ...

పోనీ కండక్టర్ ఇంతేలే అనుకుంటే పెద్ద దిక్కు డ్రైవర్ కూడా మంచి చెడ్డ వివరించేవాడు కాదు.ఆ సుత్తి కండక్టర్కి

ఆకరికి డ్రైవర్ కూడా మమ్మల్ని చూసి లేచి సీట్ ఇచ్చేవాడు కాదు...

లేడీస్ సీట్ లైన్ లో ఉన్నా సీట్ లేడీస్ కోసం అని అని ఆ మాత్రం తెలియదా ఆ డ్రైవర్ కి ... అతిధి దేవో భవ అంటే ఆ ఇద్దరికిఅస్సలు తెలియదు ..

మర్యాద లేని చోట అస్సలు కూర్చోబుద్ది కాక కూర్చోవడానికి సీట్ కూడా లేక అలా తిప్పలు పడుతూనే వుండేవాళ్ళం ..... బస్ పడి చావక తాగిన మూడు చెరువుల నీళ్ళూ కక్కేసేదాన్ని ..


బస్ లో సీట్ సాధించడం కోసం ఎన్నో రిఫరెన్స్ బుక్ లు చదివాము ..ఎన్నో కోచింగ్ లు తీసు కున్నాము.... కాని సీట్ మాత్రం సాధించలేకపోయాము...

కోచింగ్ ల తో పని జరిగేలా లేదని నా సొంత తెలివితేటలతో సమస్య కి పరిష్కారం కనిపెట్టాలని ఒక రోజంతా ఆలోచించి కత్తి లాంటి అయిడియా కనిపెట్టాను ..

దేవుడా .... ఈ పాపిని క్షమించు..... శిక్షించకు .

జై బాలకృష్ణ!!!!!! అని అని కనిపించిన వాళ్ల కాళ్లని నా హీల్స్ తో కసా పిసా తొక్కేసేదాన్ని.... ఈ పిల్ల కాళ్ళు తొక్కేస్తుంది బాబోయ్ అని దెబ్బకి గొల్లు గొల్లు మంటూ లేచి సీట్ ఇచ్చేవారు .

శివా!!! నీకు ఎన్ని తెలివి తేటలే!!!! నీ బుర్రని కొంచెం సార్ప్ చేసావంటే ఈ సీట్ ఏమి కర్మ CM సీట్ కూడా ఈజీ గా కొట్టెయొచ్చు అని నాలో నేను మురిసిపోతూ

రేపు సి ఎం ని అయ్యాకా చిరాకు గా, ఛీప్ గా ఇలా A.C కారుల్లో వెళ్ళను... చక్కగా నేనొక ఎర్రబస్ లో వెలుతుంటే నా వెనకాల ఓ పదో ఇరవయ్యో ఎర్ర బస్స్ లు పాలో అవుతుంటే........ నా సామి రంగా .....ఆ కళే వేరు.....ఆ అనుభూతే వేరు అని ఊహల్లో తేలిపోతూ ఉండగా

నీవు నేర్పిన విద్యయే నీరజాక్ష అన్నట్లు ఈ లోపు మా ఫ్రెండ్ కసుక్కున తొక్కేసేది నాకాలు .....ఒసేయ్ మిత్రద్రోహి ... ఇదన్యయామే........అని ఏడుపు మొహం పెడితే... సారీ శివా నిలబడడానికి ప్లేస్ లేదు కదే.... చూసుకోలేదే.... అని బేగ్ లు ఈ రికార్డ్ లు పట్టుకోమని చెప్పి మిగతా అయిదుగురు పొలో మని నా ఒడిలో పడేసే వారందరూ......ఆ బేగ్ ల్లో ఉన్నా బాక్స్ ల్లో చారులు ,పెరుగులకి నా బట్టలు బలైపోయేవి . .. ఇలాంటి దిక్కుమాలిన అయిడియాలు కనిపెట్టిన నా బుర్ర మీద నాకే అసహ్యమేసేది ....


అబ్బబ్బ ఎన్ని కష్టాలో!!!!!!! అలా బస్ చూరు పట్టుకుని గబ్బిలాల్ల వెళ్లాడడమే సరిపోయింది మూడు సంవత్సరాలు...

ఇప్పుడు బస్స్ పాస్ పీడ అయితే వదిలింది కాని...
ఇప్పడికికండక్టర్, బస్స్ మాత్రం నిన్ను వదలా బొమ్మాలి అంటూ హింసిస్తూనే ఉన్నాయి ..

.కండక్టర్, ఇవ్వాల్సిన చిల్లరి ఇవ్వకుండా ఎగ్గొట్టేయడం ...దిగిన వాళ్లలో పక్కవాళ్ళకి ఇచ్చానని నాకు . నాకిచ్చాను అని పక్కవాళ్ళకి చెప్పి ఎవరికి ఇవ్వకుండా ఎగ్గొట్టేయడం ...

అదేమిటో నాకెప్పుడు రెండు రూపాయిలు చిల్లర ఇవ్వాల్సినప్పుడు బాగా గుర్తుపెట్టుకుని అడుగుతానా కండక్టర్ ని ...లేవు పొమ్మంటాడు నిర్మొహమాటంగా.........

కాని వందో , యాభయికో చిల్లర ఇవ్వాల్సి వచ్చినప్పుడు మాత్రం చక్కగా మర్చిపోయి బుద్దిగా గంగిరెద్దులా దిగేయడం ..వెళ్ళాకా లబో దిబో మనడం.....ప్చ్... నన్నిలా ఎన్నిసార్లు బురిడీ కొట్టించారో తెలియదు ...

ఒకటా, రెండా ఈ "బస్సు"డు కష్టాలు నేను మొయ్యలేను కాక మొయ్యలేను .... అందుకే ఇంకో కత్తి లాంటి నిర్ణయం తీసుకున్నాను ..

మా ఊరిలోను మార్గదర్శి ఉంది

రేపో , నిన్నో......... నేనూ మార్గదర్శి లో చేరతాను ...ఎంచక్క రైలో, స్టీమరో కొనుక్కుంటాను