శివరంజని

అమ్మ నాన్న ఓ తెలుగు అమ్మాయి

2011-06-27T09:29:00.008+05:30

ఈ సోది కబుర్లు తో పాటు చిన్నప్పుడు నాకో సుత్తి అలవాటు ఉండేది ... మా అమ్మమ్మ ఎవరిని ఏమని పిలిస్తే నేను అలాగే పిలిచేదాన్ని... కంగారు పడకండి ... తాతయ్యని మాత్రం తాతయ్య అనే పిలిచేదాన్ని లే ...

అలా అరుంధతి లో జేజమ్మ లా నేను అమ్మమ్మ పాత్ర పోషిస్తూ మా అమ్మని " అమ్ములు" అని మా నాన్నని " ఏరా తమ్ముడు" అనేదాన్ని ........ అంతే కాదు మా ఇంటి పక్కన 70 ఏళ్ళ మామ్మ గారిని కూడా అక్క అనే పిలిచేదాన్ని మా అమ్మమ్మ పిలుస్తుందని ............

నా ఊహ తెలిసినప్పటి నుండి ఇప్పటివరకూ మా నాన్న నన్నెప్పుడూ చిన్న మాట కూడా అని ఎరగరు...దానితో

పువ్వు పుట్టగానే పరిమళించినట్టు .... నాలో ఉన్న ఈ సుగుణం కాస్తా నాకంటే ముందే పుట్టి పెరిగి పెద్దదయి పెద్దదయి ... ఇంతింతై వటుడింతై మా ఇంటి పైకప్పంతై అన్న రేంజ్ లో మా పెద్దనాన్నలని కూడ ఒరేయ్ తమ్ముడూ... మీ ఆవిడని అమ్మమ్మ పిలుస్తుంది రా అనడం మొదలు పెట్టాను ...

అంతే కాదు మా ఇంటికి చుట్టాలెవరయినా వస్తే ... మొన్న వచ్చి డ్రింకులు బోలెడు స్వీట్లు పంది కొక్కుల్లా తినేసి పోయారు కదా ఆ అంకుల్ గారు ఆంటీ గారు (కాసింత గౌరవంగా ?) వచ్చారు డాడీ అని వాళ్ళ మొహం మీదే గారాలు పోతూ ముద్దుముద్దుగా మురిసిపోతూ చెప్పేదాన్ని... అంత అపరిమితమయిన గౌరవం ఇచ్చే సరికి ఇంత లేత వయస్సులోనే నా లో దాగున్న అంత వినయాన్ని చూసి వచ్చిన వాళ్ళు , పుత్రికోత్సాహంతో మా నాన్న ఆనందం తో ఉబ్బితబ్బిబ్బు అయిపోయేవారు...

. అంత గొప్ప ఆనంద సమయంలో మా అమ్మ సంతోషం తో ఓ గోల్డ్ మెడలో , ఓ డాక్టరేటో ఇచ్చి నన్ను పొగడ్తలతొ ముంచేసి ముద్దులతో మురిపించేస్తుంది అని ఆశగా ఆత్రుత గా నిలబడి ఎదురు చూస్తున్న నన్ను ఇంటి చుట్టూ పరుగులు పెట్టించి మరీ ఆయాసం వచ్చేవరకు నన్ను చితకబాదేసి... అలా పిలవడం మానేస్తావా లేదా అని నా నోటిలో కారం రాసేసి... నా వినయ విధేయతలని కాలరాసేసేది మా అమ్మ ...గారం గారెలకి ఏడిస్తే వీపు దెబ్బలకి ఏడ్చిందంటే ఇదేనేమో ....

మా అమ్మకి నాన్న మేనమామ అవుతారు .... అందుకే మా అమ్మకి నాన్న దగ్గర చనువెక్కువ ... అదేమిటో కాని మా నాన్నకి మాత్రం మా అమ్మంటే బోలెడంత భయం...బత్తి....

ఆ భయం ఎంతంటే ఎలా చెప్పేది ??? ఎలా వర్ణించేది?? .....నిద్రపోతున్న మా నాన్న దగ్గరికెళ్ళి డాడీ నీ వెనకాలా అమ్మ అనగానే మెరుపు తీగలా పరిగెత్తుకెళ్ళి ఏ సోఫా కిందో బీరువాలోనో దాక్కోనేంత . ...... (ఈ మాట ఎక్కడ చెప్పొద్దూ సుమీ........ మరేమో నాన్న గారు చెప్పారండి ఇంటిలో విషయాలు బయట అస్సలు చెప్పకూడదని.. ... )

ఏమిటి నాన్నా ఈ అన్యాయం.. అరాచకం... ఈ దురాచారం నేను భరిస్తూ ఇక బ్రతకలేను అర్జెంట్ గా వెళ్లి ఏ నుయ్యో గొయ్యో చూసుకుంటాను అవీ దొరక్కపోతే ఏ సుమన్ బాబు సినిమా చూసో చచ్చిపోతాను అని ఏడుస్తుంటే నా బాధ చూసి తట్టుకోలేని మా నాన్న ... ఒరేయ్ విధి ఆడే వింత నాటకంలో కేవలం మనం ఇద్దరు పావులం మాత్రమే...జీవితం అనే సీరియల్ లో అమ్మ డైరెక్టర్ మనం ఆర్టిస్ట్ లు ..........మీ అమ్మ చెప్పినట్టు మనం వినాలి కాని మనం చెప్పినట్టు మీ అమ్మ వినదు... వినబోదు... ఆరు నూరు అయినా నూరు నూట పదహారు అయినా సరే గెలుపు మాత్రం ఎప్పుడూ అమ్మ వైపే ఉండాలి ... .. అప్పుడే మన జీవితం ఆనందంగా ఆహ్లాదంగా సాగిపోతుంది ...ప్రేక్షకులు కూడా నూటికి నూరు మార్కులు వేస్తారు ..మూడు ఎపిసోడ్ లకి ఇలా బాధపడితే మిగతా ౩ వేల ఎపిసోడ్ లు ఏమయిపోవాలి ....చేయించేది అమ్మ ... చేసేది అమ్మ మధ్యలో నేను నిమిత్తమాత్రుడిని అని మా నాన్న బిక్క మొహం వేసుకుని వా పోతుంటే ... ఇంక చేసేదేమీ లేక, ఏమి చెయ్యాలో చేత కాక ఏమి చెయ్యడానికి పాలుపోక , వేరే దారి లేక అప్పటి నుండి కారం కూడా కేడ్బరీ లా ఆస్వాదించడం ఎలాగో మా నాన్న దగ్గర ట్యూషన్ చెప్పించుకుని మరీ నేర్చుకునేదాన్ని...

అలా ట్యూషన్లో మా నాన్న చెప్పిన జీవిత సత్యాలు వినేసరికి నాకున్న చిన్న మెదడు, పెద్ద మెదడు,అరికాళ్ళు ,మోకాళ్ళు ,వేళ్ళు ,గోళ్ళు పళ్ళు , వగయిరా వగయిరా లన్ని మొద్దుబారి పోవడం మొదలుపెట్టాయి ...

food corporation of India కి వెళ్ళాల్సిన ఫుడ్ అంతా నాకు ఒక్కరోజులోనే తినిపించే మా అమ్మ .... ఏ రోజు ఏ ఫుడ్ గ్రెయిన్స్ స్కాంలో ఇరుక్కొంటానో తెలియక భయంతో బాధతో బ్రతుకు భారంగా ఈడ్చుతున్న నేను... క్యారెట్ కోడిగుడ్డు కలిపి వండిన కూర చూసికూడా కోడిగుడ్డు పొట్లకాయలా భావించకుండా తినే మా నాన్న... నేను చెబుతున్న సోది భారతం అంతా శ్రద్దగా చదివే మీరు అందరం విధి వంచితులమే .... విధి కి బానిసలమే

అమ్మవారికి కుంభాభిషేకం జరిపినట్టుగా నాకు ఏడు ఇడ్లీలు పెట్టినా ఏడవకుండా తినాల్సోచ్చేది ... నాకసలే బద్ధకం ఎక్కువ ... అలాంటిది ఇవన్నీ శ్రద్దగా నమలాలంటే ఎంత కష్టమో నమిలే నాకు తప్ప పెట్టే మా అమ్మకి , చూసే మీకు తెలియదు ..... తెలియదు.... తెలియదు.

ఇంత తిండి నమిలి నమిలి ఇంకో పది సంవత్సరాలకి నా నోటిలో పళ్ళు అన్నీ అరిగిపోతే ... బ్లడ్ బ్యాంక్లు , కళ్ళు బ్యాంక్లు ఉన్నట్టు ..... ఏ డ్రెస్ మీదకి ఆ కలర్ మేచింగ్ పళ్ళ సెట్ పెట్టుకున్దామంటే ......పళ్ళ బ్యాంక్లు ఎక్కడా లేవు ...

ముంతాజ్ కి తాజ్ మహల్ లా ,వాణిశ్రీ కి ప్రేమ నగర్ లా ............. నాకోసం కనీసం ఒక్కటంటే ఒక్క పళ్ళ బ్యాంక్ కట్టించేవారు కూడా కరువయ్యారే ఈ లోకం లో ... ఇప్పుడు నాకు ఎవరు దిక్కు మొక్కు అని నాలో నేనే బాధపడేదాన్ని...

నా బాధ చూసి మా నాన్న కరిగి నీరై వరదై ... పోనీలేవే ... అది చెప్పింది నిజమే కదా ఒక్కసారి ఆలోచించరాదు అని నాకు సపోర్ట్ చేస్తే... " తిన్నందుకు ఊడిపోవు నీకులా అరగంట పళ్ళు తోమితే అరిగిపోతాయి " అని మా నాన్న మీద కయ్యమనేది అమ్మ...

మా అమ్మ చెప్పిన దానిలోను నిజం ఉంది . నోరు మంచిదయితే ఊరు మంచిదవుతుంది అంటారు కదా అని తినడం పళ్ళు తోమడం అనే lesson లో మా అమ్మ ఎంత గైడెన్స్ ఇచ్చినా ఆ పనిలో పర్ఫెక్షన్ సాధించలేకపోయాము... సాధించలేకపోతే సాధించలేకపోయాము కనీసం ఈ పుకారు వైరస్ లా ఊరంతా పాకి పదిమందికి సోకక ముందే సైలెంట్ గా ఉండడం మంచిదని కుక్కిన పేనులా కిక్కురుమనకుండా పడి ఉండేవాళ్ళం ....

చిన్నప్పటి నుండి ఇదే తంతు ... తిండి ... తిండి... తిండి... స్కూలుకి వెళ్ళేటప్పుడు ఇంటి ఆడపడుచుని వట్టి చేతులతో పంపించకూడదని మా అమ్మ బ్యాగ్ నిండా పుస్తకాలకి బదులు తిండే పెట్టేది ...

మా క్లాస్ లో ఎవరివైనా పెన్నులో పుస్తకాలో పొతే క్లాస్ లో అందరి బ్యాగ్ లు చెక్ చేసే వాడు మా క్లాస్ లీడర్ పీ.వి. నరసింహారావు ..

నా బ్యాగ్ దులిపి దులపగానే పురావస్తు శాఖ త్రవ్వకాలలో బయటపడ్డట్టు నా తిండి అంతా వచ్చి కుప్పలు తెప్పలుగా పడిపోయేది .... పాస్ట్ ఫుడ్ సెంటర్లో దొరకాల్సిన తిండి అంతా ఫ్రీగా నా బ్యాగ్ లో దొరికేసరికి నా ఫ్రెండ్స్ కి నా మీద అభిమానం బుసలు కొట్టుకుంటూ పొంగుకోచ్చేసి ఎత్తుకుని మరీ తిప్పేవారు...

" మాష్టారు నా మీద కోప్పడుతున్నారు... నువ్వు బ్యాగ్ లో ఏమీ పెట్టకు తల్లోయ్ నేను తీసుకువెళ్ళను " అని ఏడుస్తుంటే ... మా అమ్మమ్మ వచ్చి ... అన్నీ నువ్వు ఒక్కదానివే తినేయకు ... కొన్ని మాస్టారుకి కూడా పెడుతూ ఉండవే అని ఉచిత సలహా ఒకటి పారేసేది...

ఒక్క రోజు నేను స్కూల్ కి రాకపోతే నా ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఎంతగానో విలవిల్లాడిపోయి ..తల్లడిల్లిపోయి ... బెంగ పడిపోయేవారు .. నేను లేని లోటు కనీసం నా బ్యాగ్ ని చూసయినామర్చిపోతామని... కనీసం నా బ్యాగ్‌నన్నా పంపించమని ప్రాధేయపడేవారు ...

దశ బాగున్నవాడు ఈశాన్యంలో మంటపెట్టినా హేపీగానే ఉన్నాడట... నాలాంటి దానికి .. దిశ మారినా దశ మారే రాతా , యోగ్యతా లేవు ... అలా నా జీవితం స్కూల్ బ్యాగ్ నుండి కాలేజి బ్యాగ్ కి మారినా మన దశలో మార్పు చేర్పూ లేకుండా ఉండి పోయింది ....డిగ్రీ లోకివచ్చినా ఏ మాత్రం డిగ్రీ పెరిగే అవకాసం లేకుండా పోయింది

పైగా మా కాలేజీ పక్కనున్న సిటీలో ఉండడం వల్ల కొంప కాస్త కొల్లేరయిపోయింది ... అక్కడ నుండి కావలసిన సామాన్లన్నీ నా బ్యాగ్ ద్వారానే రవాణా అయ్యేవి ....

కన్నతల్లి కోరిక కాదనలేని నా చిట్టి హృదయం నయాపైసా కూలి తీసుకోకుండా ఏవి పడితే అవి ఊరికే మోసుకోచ్చే మనేది... ఇంత కష్టపడి పక్క ఊరి నుండి స్మగ్లింగ్ చేసుకొస్తుంటే చివరికి నీళ్ళ మగ్గులు, బకెట్లు కూడా కొని తీసుకురమ్మని ఆర్డర్ పడేసేది అమ్మ ...

చూసేవాడికి ..... మోసేవాడు ఎప్పుడూ లోకువే ... ఎదవ చెర....ఎదవ జీవితం... ఇలాంటి కష్టాలు పగవాళ్ళకి కూడా రాకూడదు ...

ఇలాంటి మాస్స్ ఐటమ్స్ నేను తీసుకువచ్చేది లేదని బల్లలు , పీటలు గుద్ది చెబితే చేతికి దెబ్బ తగులుతుందని మా చెల్లిని గుద్ది గట్టిగా అరిచి చెప్పేదాన్ని ... మా చెల్లి ఇంకో నాలుగు వాయించేది నన్ను.......మా చెల్లి ఎప్పుడూ అంతే నేను ఒక్కటిస్తే నాకు మాత్రమే ఎప్పుడూ స్వీట్ గా తిరిగి నాలుగిస్తుంది నేనంటే అంత ప్రేమ దానికి ...

ఇక నేను తీసుకురానని కిందా పైనా పడి దొర్లిదొర్లి ఏడుస్తుంటే ఆఖరి అస్త్రం మా నాన్న మీద సంధించేది ... ఆ తెచ్చిన వస్తువు బాగుందని మా అమ్మ చేత అనిపించలేక ఆ షాపు వాడికి తిరిగి ఇవ్వలేక మా నాన్న పడే కష్టాలు చూసి నా మనస్సు తరుక్కుపోయేది ..షాపు వాడు మా అమ్మ ఎడా పెడా ఆడేసుకునేవారు ......... పాపం పసివాడు అని అనిపించేది కాని .........అయ్యో పాపం అని గట్టిగా అంటే ఆ పాపం నా నెత్తికి చుట్టుకుంటుంది మనకెందుకు లే అని నోరు మూసుకుని చూసేదాన్ని...

PG లోకి వచ్చిన KG చదివే పిల్లకి చెప్పినట్టు ఇప్పటికీ ఎన్ని జాగ్రత్తలు చెబుతుందో ... రోజు చెప్పేవే, అన్నీ తెలిసినవే అయినా నాకు మా ఇంటి చుట్టుపక్కల వాళ్ళకి అందరికి ఒకేసారి చెబుతున్నాను వినండహో అన్నట్టుగా... వీధి చివరి వరకు చెబుతూనే ఉంటుంది..

కంప్యూటర్‌ని తడిచేతులతో ముట్టుకోవద్దని ... అన్నం పడేయోద్దని ... రోడ్డు దాటేటప్పుడు జాగ్రత్తగా చూసుకోమని ... అంతగా కష్టమయితే ఎవరినయినా రోడ్డు దాటించమని ....

నేనేమన్నా పసి పిల్లనా తెలియక పాక్కుంటూ రోడ్డు దాటేయడానికి ... రోడ్డు కూడా దాట లేకపోవడానికి , ఎవరినో దాటించమనడానికి నేనేమన్నా చిన్నదాన్నా చితకదాన్నా , గుడ్డిదాన్నా ముసలిదాన్నా..... ఛీ ఎదవ జీవితం ఎంత తియ్యగా ఉంటే మాత్రం ఏం లాభం ...

అలాగే ఇంకో భయకరమైన ఆయుధం ఒకటి నాకెప్పుడూ ఆఫీస్ కి వెళ్ళేటప్పుడు ఇచ్చి పంపుతుంది మా అమ్మ .... అది కత్తో, గన్నో , వేటకొడవలో అనుకుంటే పొరపాటు అది ............అది........ గొడుగు ..........

మా వూరిలో ఆ కాలం.. ఈ కాలం.. ఏ కాలం .. అనే తేడా లేకుండా సర్వ కాలాల్లో సర్వావస్థలయందు గొడుగు వేసుకుని తిరిగే ఏకైక యువతిని నేనే ... యముడికి గద లాగా, కర్ణుడికి కవచకుండలాలు లాగా... ఈ గొడుగు ఎప్పుడూ నా తోనే... నేనెక్కడుంటే అది అక్కడే ఉంటుంది .నన్ను విడిచి అది దాన్ని విడిచి నేను ఒక్క క్షణం కూడా ఉండలేము తింగరి మొహం .. మా వూరిలో గొడుగుల కంపెనీ తరపున ఏకైక బ్రాండ్ అంబాసిడర్ ని కూడా నేనే ...

వచ్చే వాళ్ళు... వెళ్ళే వాళ్ళు వెనక్కి వెనక్కి తిరిగి చూస్తుంటే ఈ గొడుగు వల్లే నేను లేడీ జేమ్స్ బాండ్ లా కనిపిస్తున్ననేమో అని చాలా గర్వంగా ఫీల్ అయ్యేదాన్ని ... నన్ను నా గొడుగుని చూసుకుని ... ఇలాంటి సమయంలో ఓ నల్ల కళ్ళజోడు కూడా ఉంటే ఎంత బాగుండేది... మంచి రిచ్ లుక్ వచ్చేది అనుకునేదాన్ని...

ఫొజులు కొడితే ఫ్యూజులు మాడిపోతాయని తరువాత తరువాత తెలిసింది .....

ఓ రోజు అదేదో టివి చానెల్ యాంకర్ లా గొడుగేసుకుని బయలుదేరాను... మా ఆఫీసుకి వెళ్ళే దారిలో వినాయకుడి ఉంది ... వినాయకచవితి సందర్భంగా గుడిలోనుండి పాత పాటలు వస్తున్నాయి... కడవెత్తు కొచ్చింది అని ...

ఏమరుపాటుగా ఉన్న నాకు ఆ పాట గోడుగేసుకోచ్చింది అని వినిపించి.... ఒక్కసారిగా నా గుండె గుభేల్‌మంది ... ఎంత ప్రయత్నించిననా కొట్టుకోనని మొరాయించింది ... ఇంకా నయం ఈ డౌట్ నాకొచ్చింది కాబట్టి సరిపోయింది ... ఎంత అవమానం ...ఎంత అవమానం.... ఈ గొడుగు నన్ను మింగేయడానికే వచ్చింది... ఇక ఈ గొడుగు నేను చస్తే తీసుకెళ్ళను అని ఎన్నిసార్లు నెత్తి నోరు బాదుకున్నా మా అమ్మ వినిపించుకోదు ...

పైగా ఎండలో తిరిగితే జ్వరాలు వస్తాయి అని, కలర్ తగ్గిపోతామని ......నలుపు వచ్చేసి నీగ్రోజాతి బాల బాలికలా తయారవుతానని... ఇంకా ఏవో ఏవో పుస్తకాలలో చదివినవి, చదవనివి, చదవకూడనివి కూడా చెప్పి భయపెట్టేస్తుంది

అమ్మో జ్వరమా... నాకెప్పుడన్నా సెలవలు కావాలంటే అప్పుడు జ్వరాన్ని ప్రకటించుకునేదాన్ని కానీ నిజం జ్వరం మాత్రం సంవత్సరానికి ఒక్కసారే ...........అంటే సంవత్సరానికి ఒక్కసారి పరీక్షలు వచ్చేవి... ఆ పరీక్షలే నాకు జ్వరాన్ని తెచ్చి పట్టేవి .. .......

అదీ నేను మరీ బలవంత పెట్టేస్తే నన్ను భాధపెట్టలేక నా మాట కాదనలేక ఏదో మొహమాటం కొద్ది వచ్చేది పలకరించడానికి ...అలాంటి జ్వరం అంతే ఏంటో గౌరవ, అభిమానం, ఆరాధనా .......... అలా వచ్చిన జ్వరం అని తెలియక ... మా అమ్మ నాకు దెయ్యం పట్టిందానికి కట్టినట్టు ఒంటినిండా రకరకాల తాయెత్తులు కట్టేస్తుంటే ముడుపులు కట్టిన చెట్టులా కనిపించేసరికి ఆ జ్వరానికి కూడా వణుకు ,జ్వరం వచ్చేసేవి .......అలా ఆ జ్వరానికి కనీస మర్యాదలు కూడా చెయ్యలేక పోయేదాన్ని .....కనీసం ఓ జాకెట్టు ముక్క కూడా పెట్టకుండా వట్టి చేతులతో పంపించేసేదాన్ని ........ అందుకే ఈ జ్వరం కంటే ఆ గొడుగులు , మరచెంబుపట్టుకుని తిరగడమే కాస్త నయం అనిపిస్తుంది...

ఇల్లు కాలి ఒకడు ఏడుస్తుంటే నీ వెదవ ఏడుపు ఆపి నా పెళ్ళికి వచ్చి అక్షింతలు వెయ్యి అని అడిగాడంట వెనకటికి ఎవరో ఒక పేద్ద మనిషి ... పోనీలే మా నాన్న అయినా నాకు సపోర్ట్ ఉంటారనుకుంటే రివర్స్ లో నేనే మా నాన్నకి సపోర్ట్ ఇవ్వాలి

అమ్మతో కలిసి అడ్డమైన చానెల్స్ చూస్తూ ఆ తలకిమాసిన టివి సీరియల్స్ లు చూడడం లో పాలు పంచుకుంటాడు ... ఆ సీరియల్ లో ఏ కారెక్టర్ కి అన్యాయం జరిగినా ఆ మహా ఘోరం , నేరం మా నాన్నే చేసాడు అంటుంది అమ్మ ... నువ్వు తుమ్మినప్పుడు వెళ్ళాడు కాబట్టి ఆ సీరియల్ లో హీరో కి ఏదో అయింది అంటుంది ..ఆ హీరో ఫేమిలీకి నువ్వే అన్యాయం చేసావు అంటుంది

ఎప్పుడన్నా పోనీలే మా అమ్మ సైలెంట్ గా ఉంది కదా అని అనుకుంటే ... ఎవరైనా పొగడమని రిక్వెస్ట్ చేస్తారు కానీ మా నాన్న తిట్టమని రిక్వెస్ట్ చేస్తాడు మా అమ్మని.... ఇలాంటి విచిత్రాలు విడ్డూరాలు మా ఇంటిలో మాత్రమే జరుగుతూ ఉంటాయి

. ఎందుకు నిద్రపోయే సింహం జోలికి వెళతావు అని మా నాన్నకి ఎన్ని చెప్పినా షరా మామూలే...పైగా అలా నటే మా అమ్మకి నా మీద ఎక్కడ లేని కోపం వచ్చేస్తుంది

"అదేలేవే రేపొద్దున్న నువ్వు కూడా నాలాగే ఉంటావు" అని మా అమ్మ నన్ను కోప్పడుతుంది .

"అయినా నేనేమి అలా ఉంటానా ?ఏమిటి ?? ... అయినా మా ఫేమిలీ విషయాలు మా అమ్మకేందుకో నాకు అస్సలు అర్ధం కాదు ...

అమ్మ ఎప్పుడూ పప్పుడబ్బాలు ఉప్పుడబ్బాలు అందించమంటుందే తప్ప వంట మాత్రం నేర్పడంలేదు. నా జీవితం సగం అవి అందించడంలోనే గడిచిపోయింది .

.. కనీసం నా అవసానదశలోనయినా ... కాస్త సొంతంగా వంట చేసి నీకు పెట్టనా నాన్నా అని ఎంతో ఆశగా అడుగుతానా

బాబోయ్ నీ వంట "వద్దురా నీకెందుకు అంత శ్రమ ...నిన్ను కష్టపెట్టలేను రా....... ఫ్యూచర్ లో మీ ఇంటికి వచ్చినప్పుడు కూడా నీ చేత వంటచేయింఛి నిన్ను కష్ట పెట్టలేను ... అప్పుడు కూడా మీ అమ్మతో కేరేజీ పెట్టించుకుని తెచ్చుకుంటాను అంటారు...అంటా సుత్తి

ఎప్పుడో ఒకసారి తోటకూర వేపుడు లో ఉప్పు బదులు సర్ఫ్ వేస్తే మాత్రం ... రోజూ సర్ఫ్ వేసి వండుతానా .... వేస్తే మాత్రం ఎప్పుడూ అదే కంపెనీ సర్ఫ్ వేస్తానా ఏమిటి ? ... ఆ మాత్రం నాకు తెలియదా... ఏ హిందూ స్త్రీ అయినా తన వంటని విమర్శిస్తే ఒప్పుకుంటుందా ????? ఈ మాత్రం దానికే నాలో కుక్ ని ఇంతలా చిన్న బుచ్చేయాలా...హుమ్మ్

మా నాన్న ఎప్పుడూ ఇంతే ... మా అమ్మ మా నాన్నని ఏదన్నా అంటే ... మా నాన్న " ఒరేయ్ నాకు సపోర్ట్ చేయరా " అని నన్ను జాలిగా అడగడం ... నా వెదవ గుండెకాయ కరిగిపోయి 'కంటే కూతుర్నే కను' సినిమాలో రమ్యకృష్ణ లా ఫీల్ అయిపోయి ముందు వెనకా ఆలోచించకుండా దూకేయడం ... తీరా దూకేసి దెబ్బలు తగిలించుకున్న తరువాత ఆయింట్మెంట్ కాదు కదా కనీసం నా వంక చూడనన్నా చూడకుండా ఇలా సగం లోనే హేండ్ ఇచ్చి మా అమ్మ పార్టీ లో కలిసిపోయి నన్ను వెన్నుపోటు పొడిచేయడం...

లోకులు కాకులు అని ఊరికినే అన్నారా ... లోకం అంతా మా నాన్నకి నేనంటే బోల్డంత ఇష్టం అనుకుంటుంది కాని.... మాయా మాయా అని మా అమ్మ మా నాన్నని పిలిచే ఆ పిలుపులో ఏం మాయ ఉందో తెలియదు కాని ... మా నాన్నకి మా అమ్మ అంటేనే చాలా ఇష్టం ......ఇదే అసలు సిసలైన పచ్చి నిజం..

ఈ లోకం ఇలాంటి పచ్చి నిజాన్ని ఎప్పుడూ అంత తొందరగా గ్రహించదు ... అప్పుడప్పుడు ఇలాంటి చిన్న చిన్న విషయాలు కూడా తెలుసుకోని ఈ సమాజం అంటే నాకు అప్పుడప్పుడూ చాలా కోపంవస్తుంది ...............అందుకే ఆ కోపంతో అప్పుడప్పుడు నేను కొనుక్కున్న ఐస్ క్రీమ్స్ , చాక్లెట్స్ దానికి ఇవ్వడం మానేసాను ... అలాగే అప్పుడప్పుడు గాజులు, రబ్బరు బేండ్లు లాంటివి కొనుక్కున్నా సరే దానికి ఇవ్వకూడదనుకున్నాను ...

ఆ కాకిని కొట్టవే అని మా అమ్మ చెబితే వెళ్లి కాకిని కొట్టడం మానేసి .. మా అమ్మతో చెప్పమంటావా అని దానిని బెదిరించి పంపేసేవాళ్ళం నేను.. మా నాన్న ...

మీ అమ్మతో నేను వేగలేకపోతున్నా... పిన్నిని తీసుకురానా అని సరదాగా అనేవారు మా నాన్నా... మేము కూడా తీసుకురా డాడీ అని జోక్ చేసేవాళ్ళం ...కానీ పైన తదాస్తు దేవతలు ఉంటారని... నాన్న పులి కథలా ... సరదాకి కూడా కొన్ని మాటలు అనకూడదని.. అన్నా ఆ సరదా శృతి మించకూడదని ఆ టైంలో మాకు తెలియలేదు...

ఆ రోజు ఆదివారం ... పండగ దగ్గర పడిందని ఇల్లు శుభ్రం చేస్తున్నాం .. సన్ సైడ్ మీద ఉన్న సామాను దింపుతూ బిపి డౌన్ అయ్యిందో లేక కాలు స్లిప్ అయిందో తెలియదు కాని మా అమ్మ ఒక్కసారిగా నిచ్చెన మీద నుండి దబ్బున కింద పడిపోయింది... తలకి పెద్ద దెబ్బ తగిలింది ... నా కళ్ళ ఎదురుగానే ఆ రక్తం, పడిపోయిన మా అమ్మ ... ఏడుస్తూ అమ్మని తీసుకుని మా నాన్న, నేను డాక్టర్ దగ్గరికి పిచ్చిదానిలా పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లాను...

నాకు రోజూ మా అమ్మే అన్నం తినిపించేది... అప్పటివరకు నా చేతితో అన్నం తినే అలవాటు కూడా చేసుకోలేదు ... అంత గారం గా చూసుకునేది ... అలాంటిది మా అమ్మ హాస్పిటల్ లో పడి ఉంటే ఇంటిదగ్గర నా చేతితో నాకు అస్సలు అన్నం తినబుద్దేసికాదు......... నిద్రపట్టేది కాదు... పిన్నిని తీసుకు రా అనే మాట గుర్తొచ్చి ఎక్కడ ఆమాట నిజం అయిపోతుందేమో అని భయంతో వెక్కి వెక్కి ఏడ్చేసేదాన్ని..

అప్పుడు ఎన్ని దేవుళ్ళకి ఎన్నేసి మొక్కులు మొక్కుకున్ననో నాకే తెలియదు ... నా మొక్కులే ఫలించాయో లేక మా అమ్మ మంచితనం కాపాడిందో కానీ ....ఆ దేవుని దయ వల్ల మా అమ్మ సేఫ్... ఇది జరిగి ఇంచుమించు రెండు సంవత్సరాలు అవుతుంది కాని ఆ భయం నా మనసులోనుండి ఇంకా పోలేదు... ఇప్పటికీ ఆ విషయం గుర్తొస్తే చెవులు రెండూ గట్టిగా మూసేసుకుంటా ... భయంతో...

పరమేశ్వరా! నిజంగా నువ్వంటూ ఉంటే నా వాళ్ళందరిని నిండు నూరేళ్ళు ఆయురారోగ్యాలతో చల్లగా చూడు తండ్రీ .... వాళ్ళకి నువ్వు ఏ హాని చేసినా తట్టుకునే మానసిక స్థైర్యం నాకు ఏ మాత్రం లేదు ... నీకు అంతగా కావాలనిపిస్తే ఆల్టర్నేట్ గా నా ఆయుష్షు తీసేసుకో ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------

(ఎనిమిది నెలలనుండి నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ పోస్ట్ రాయ మని ఎంత బుద్దిగా చెప్పిన వినడం లేదని చివరికి నాతో దెబ్బలాడి మరీ వేయించిన పోస్ట్ .... సామ ,దాన ,బేధ, దండో పాయలకి కూడా మాట వినకపోయేసరికి ఇంక థర్డ్ డిగ్రీ టార్చర్ కూడా పెట్టి నా చేత పోస్ట్ వేయించిన నా బెస్ట్ ఫ్రెండ్ కే ఈ క్రెడిట్ అంతా కే చెందుతుంది )

ఎర్రబస్ v/s నేను

2010-11-10T11:42:00.000+05:30

ఎర్ర బస్......... ఆ పేరు లో వైబ్రేషన్స్ ఉన్నాయి..

బాగా సరదా పుట్టినోళ్ళో , కోపమొచ్చినోళ్ళో దీనిని పగలగొట్టిన తగల బెట్టినా నోరు మెదపకుండా ఎర్రి దానిలా చూస్తుందని "ఎర్రి బస్" అని పేరు పెట్టారంట ...కాల క్రమేణా నామాంతరం చెంది (ఈ పదం కోసం డిక్షనరీలు వెతక్కండి) ఎర్రబస్ గా స్థిరపడిపోయింది.

మహేంద్రసింగ్ ధోనీ వెనకాలో మహేష్ బాబు వెనకాలో పడే అమ్మాయిలు ఎంతమంది ఉంటారు.??????

కాని ప్రతి అమ్మాయి ఈ ఎర్రబస్ లో స్థానం కోసం దాని వెనకాలే పడుతూనే ఉంటారు.....

మహేష్ బాబు మూడు సంవత్సరాలకో సినిమా తీసినట్టు రంజని ఆరు నెలలకో పోస్ట్ రాసినట్టుగా ఈ ఎర్రబస్ కూడా టైం punctuality లో ఆ పై ఇద్దరి విశిష్ట వ్యక్తులని ని క్రాస్ చేసి పడేసే అంత గొప్పది . అదే ఎవర్ గ్రీన్(red) .... ఎర్రబస్ గొప్పతనం.......

ఆ దిక్కుమాలిన వైబ్రేసన్స్ లో పడి ఇది ప్రాణాపాయ స్థితిలో ఉండగా దీనికి ఖుషి లో భూమిక లా ఓ "ఉగ్గు గిన్నెడు" రక్తం కూడా డొనేట్ చేసాను .దానితో (రూపాంతరం చెంది) అది ఎర్రగా బుర్రగా తయారయ్యి, ఎర్ర బస్ అయ్యింది... నా ఓర్పు సహనం దాని కి కూడా వచ్చేసాయి..

..చిన్నపటినుండే ఇలా ఈ ఎర్రబస్ మీద విపరీతమైన అభిమానం పెంచేసుకోవడానికి కారణం మా నాన్న చేతక్

మా నాన్న తన బైక్ ని తుడిచిపెట్టినందుకు రోజుకి రెండేసి రూపాయలు ఇస్తానంటే అశాశ్వత మైన డబ్బు మీద అత్యాశతో , బైక్ మీద ఎలాగూ రోజూ షికారులు చేయొచ్చు కదా అన్న దూరా(దురా)లోచన తో రోజూ అద్దం లా తుడిచిపెట్టేదాన్ని ..

అలా నా చిట్టి చిట్టి చేతులతో నేను చేసినా సేవలకి సరైన గుర్తింపు రాలేదు సరి కదా .......మా నాన్న ఇస్తానాన్న రెండేసి రూపాయలు కూడా నా ఎక్కౌంట్ కి ఇప్పటి వరకు క్రెడిట్ కాలేదు.

వడ్డి తో సహా లెక్కేసుకుంటే వరల్డ్ బాంక్ కి కూడా అప్పిచ్చుకోవచ్చు...

డబ్బు మీద ఎలాగూ ఆశ వదిలేసుకున్నా ఇంకా ఈ పాడు మనసుకి మారు మూల ఎక్కడో బండి మీద ఆశ ఉండి చచ్చేది ...కాని బండి మీద షికారు కూడా అంతంత మాత్రంగానే ఉండేది. అసలు మా బైక్ ని మా నాన్న దగ్గర ఉంచేవారు కాదు మా నాన్న ఫ్రెండ్స్ , చుట్టాలు... సరిగ్గా తుడవగానే తీసుకెళ్ళిన బండిని మరలా తుడిచే టైం వరకు తీసుకొచ్చేవారు కాదు.

తిరిగినంత సేపు తిరిగొచ్చి ఆ బండిని తుడుచుకోమని చెప్పి ఈ బాల కార్మికురాలి చేతిలో పెట్టెళ్ళిపోయేవారు.

ఊరికెళ్ళే టైం కన్నా బండి ఎక్కుదామని ఆశగా ,ఆనందం గా పరిగెత్తుకెళ్ళేసరికి నాకంటే ముందు లైన్ లో మా అమ్మ, మా చెల్లి ,ఓ రెండు మూడు బేగ్ లు ఉండేవి .. బేగ్ లు ఎదరపడేసి సీట్ ల్లో సెట్టిల్ అయ్యిపోయేవారందరు .. నన్ను మాత్రం మా నాన్న బండి కి జండా కర్రలా ఎదుర నిల బెట్టేవారు ..

ఆ బేగ్ ల మద్యన పీట వేసుకుని కూర్చుందమన్నా కాలి లేనంత ఇరుకు ..

మా చెల్లి సీట్ అస్సలు వదిలేది కాదు ..ఆఖరికి ...అఖరికి మా చెల్లి చేతిలో ఉన్న డప్పు కొట్టే కోతి బొమ్మకి కూడ ఓ గౌరవప్రదమైన సీట్ ఇచ్చేవారు...... మా కుటుంబ సభ్యులు

..కోతి బొమ్మ కిచ్చిన స్థానం కూడా నాకు లేదా????? కూతురు ఎక్కువా?? కోతి ఎక్కువా??అని గట్టిగా నిలదీసి అడుగుదామనిపించేది... కాని కోతే ఎక్కువ అని అంటారేమో అనే అనుమానంతో బిక్కమొహం వేసుకొని చూస్తు నిలబడేదాన్ని

స్కూలుకెళ్ళినప్పుడు మా నాన్న బైక్ మీద తీసుకెళ్ళేవారు.. అప్పుడు చక్కగా సీట్ లో కూర్చునే భాగ్యమయితే దక్కేది కాని. మా నాన్న ఒకరు రివ్వు రివ్వుమని స్పీడుగా దూసుకుపోవడమే తప్ప వెనకాల కూర్చున్నవారు ఉన్నారో , మద్య లోనే డ్రాప్ అయ్యిపోయారో అస్సలు పట్టించ్ కునేవారు కాదు ...

ఇలా బండి మీద నుండి పడి దెబ్బలు తినలేక ..అలా ఒంటి కాలు మీద కొంగలా నిలబడ లేక అమ్మమ్మ దగ్గరే ఉండిపోతానని పేచి పెట్టి వెళ్ళే దాన్ని కాదు....

రోజులు గిర్రున తిరుగుతున్నాయి ...నా స్థానం లో మాత్రం ఏ మార్పు చేర్పు లేకుండా అక్కడే పదిలమయిపోయింది

జన్మానికో శివ రాత్రిలా సంవత్సారానికో దీపావళిలా నా జీవితంలో అప్పుడప్పుడు బస్ ప్రవేశించేది.

అమ్మమ్మ , తాతయ్యల కూడా రాజమండ్రి బస్ మీద వెళ్ళే భాగ్యానికి ఓ మురిసిపోయేదాన్ని...బస్ ఎక్కేరోజున అంతా ఇంతా ఆనందం కాదు అంతరిక్ష నౌక ఎక్కుతున్నంత గొప్ప ఫీలింగ్ ..

బస్ వెలుతూ ఉంటే చెట్లు పరిగెడుతూ ఉంటే ఎంతో ఆనందం గా మిడిగుడ్లేసుకుని చూస్తూ కూర్చునేదాన్ని .. ఆ ఆనంధం ఎంతో సేపు నిలవనిచ్చేవాడు కాదు కండక్టర్ . పాపని తీసుకుని ఒడిలో కూర్చో పెట్టుకోండమ్మా అని అని నన్ను సీట్ లోంచి లేపేవరకు నిద్రపోయేవాడు కాదు సుత్తి కండక్టర్ ..

.ఈ కండక్టర్ అంకుల్ ఇంత చెడ్డ వాడని ముందే తెలుసేమో మా తాతయ్యకి... అందుకే 6 ఏళ్ళ పిల్లనయిన నాకు 3 ఏళ్ళు అని చెప్పి టికెట్ తీయకుండా సుత్తి కండక్టర్ తిక్క భలే తీర్చేవారు మా తాతయ్య

ఆలా బస్ తో ను బైక్ తో ను పని లేకుండా ఇంటర్ వరకు మూడో కంటికి తెలియ కుండా మా వూరి లోనే మహా గుట్టు గా చదువుకుంటున్న నాకు డిగ్రీ కి వచ్చేటప్పడకి కాలేజీ కి పక్క వూరెళ్ళాల్సి వచ్చింది …

పక్క వూరు అనగానే నాకు గుండెల్లో బైక్ లు పరిగెట్టడం మొదలు పెట్టాయి … రాత్రుల్లు అస్సలు నిద్ర పట్టేది కాదు పట్టినా ..మా నాన్న తన బైక్ మీదే కాలేజీ కి తీసుకెళుతున్నట్టు...

అప్పుడు కూడా నన్ను సీట్ లో కూర్చో నివ్వకుండా... బైక్ కి ఎదరే నిలబేట్టి తీసుకు వెళుతున్నాట్టు ఒకటే భయంకరమైన కలలు ...

ఈ టెన్సన్ కి బీపీ రాక ముందే మా నాన్న దగ్గరికి వెళ్ళీ డాడీ రేపటి నుండి కాలేజీకి ఎలా వెళ్ళను అని బాధతో కూడిన భయంతో అడిగాను .

ఎలా ఏమిటి వెళ్ళేది??? మీ ఫ్రెండ్స్ తో కలిపి బస్ లో వెలుదువు కాని అని అభయమిచ్చేసరికి ఎగిరిగంతేయ్యాలన్న ఆనందం వచ్చేసింది …దేవుడా నా ఆరాధన మెచ్చి నువ్వు ఇచ్చిన బస్సు ప్రసాదాన్ని సంతోసం గా స్వీకరిస్తాను తండ్రీ అని కళ్ళకద్దుకుందామనుకుంటే బస్ పెద్దగా ఉందని ఆగిపోయాను

house wash no festival అని తెలియక ... డాడీ చదువు కోసం మూడు వూర్లు దాటి వెళ్ళడమే కాదు మూడు చెరువుల నీళ్ళయినా తాగేస్తాను అని శపధం చేసేసాను....

ఆ సమయం లో ఓ భయంకరమైన నిజం బస్స్ లో తీరికగా నాకోసం ప్రయణం చేసి వస్తుందని నేనస్సలు వూహించలేదు..

కాలేజీ కి బయలుదేరిన మొదటి రోజు ... ముందుగా బస్సు లో కుడికాలా ??? ఎడమకాలా??? ఏది పెడితే బాగా కలిసొస్తుందో??? అని మా ఆరుగురు మాలో మేము ఓ డిస్కస్స్ చేసుకుంటుండగా బస్ వచ్చి ఆగింది ...

ఎక్కేటప్పుడు కండక్టర్, డ్రైవర్ ఎదురొచ్చి హారతి ఇచ్చి కుడికాలు ముందు పెట్టి రండమ్మా అని సాధరంగా ఆహ్వానిస్తాడేమో అని ఆర్తిగా ,ఆశగా విప్పారిన కళ్ళతో చూస్తూ నిలబడ్డమాకు నిరాశే ఎదురయ్యింది .

బస్ ఎక్కి పాస్ పోర్ట్ లు చూపించాము.... అప్పడివరకు శాంతిస్వరూప్ లా కనిపించే కండక్టర్ కాస్తా ఓంకార్ లా మారిపోయాడు....

పూనకం వచ్చినవాడిలా ఊగిపోతూ .......అరువు టికెట్ట్ లా ???ఇవేసుకుని పెళ్ళి కూతుళ్ళా నడుస్తూ వస్తే వచ్చే వరకు బస్ ఆపుచేసుకుని కూర్చుంటామనుకున్నారా.?????.

మీరు కాలేజి కి వెళ్ళక పోయినా ననష్టమేమీ లేదు మేము తొందరగ వెళ్ళకపోతే మా ఉద్యోగాలు ఊడతాయి అంటూ కయ్య్ మని పోతూ మా వంక కోపం గా బస్ పాస్ ల వంక చిరాకు గా అసహ్యం గా చూడడం మొదలుపెట్టాడు ...

మేమేమయినా అల్లాటప్ప వెంకాయమ్మల్లమా??? అష్ట లక్ష్మీ లకి ఆ ఇద్దరు లక్ష్మీ లే కదా తక్కువ ఆ మాత్రందానికి ఇంత చులకనగా చూస్తాడేమిటి ...

మమ్మల్ని అరువు టికెట్ లు అనడమే కాకుండా .శుభమా అని కాలేజీ కి వెళుతుంటె మంచి చెడ్ద లేకుండా వెళ్ళకపోయినా నష్టం లేదని శాపనార్ధాలేమిటో ఈ పెద్దమనిషి....

తెలుగింటి ఆడపడుచులకి కనీస మర్యాద ఇవ్వలేని ఆ పెద్దమనిషి తో గొడవ పడటం ఇష్టం లేక గొడవ పడే ధైర్యం లేక కిక్కురు మనకుండా చూస్తూఉండేవాళ్లం మంచిరోజుల కోసం

అలా మొదలయినియ్యి నా బస్సు కష్టాలు ..

Ambuja సిమెంట్ లో ఫెవికాల్ కలిపినంత దృడమైనా బంధం కావల్సిన నా బస్స్ భందం కాస్తా దినదిన గండమై నా పాలిట పాపమై నాకు తీరని శాపమై కూర్చుంది

మా మంద ని చూసేసరికి బస్ పాస్ లా????? ఎక్కొద్దు ..అరువు టికెట్ట్లు .... వెనకాల బస్ ఎక్కండమ్మా అనివెనకాల బస్ ని, ఆ వెనకాల బస్ వాడు ఇంకొక వెనకాల బస్ ని ఎంతో మర్యాదగా వినయం గా చూపెడుతూఉండేవారే తప్ప బస్ ఎక్కనిచ్చేవారు కాదు ....

ఒక వేళ మాట వినకుండా మొండిగా ఎక్కేస్తామేమో అని కండక్టర్ కర్ర పట్టుకుని కాళ్ళు విరగ్గొడతాను అనే లెవెల్లో గేట్ దగ్గరే నిలబడే వాడు,,,,

ఈ వెనకాల బండి ఎక్కాలని పాకులాడే కంటే.... కండక్టర్ చూడకుండా ఆ బస్స్ కి వెనకాల ఉన్న నిచ్చెనెక్కి న హేపీ గా వెళ్ళొచ్చు, బస్ పాస్ కూడా కలిసొస్తుంది అనిపించేది...కాని కండక్టర్ చేతిలో కర్రని చూసి అలాంటి సాహసాలు అస్సలు చెయ్యబుద్దేసేది కాదు ..

ఒక సారి ఏమయ్యిందంటే బస్స్ రష్ గా ఉంది . కండక్టర్ చూడకుండా గుంపులో గోవిందా అని ఎక్కేసాం ..సగం దూరం వెళ్ళేసరికి కండక్టర్ చూడడం మమ్మల్ని దింపేయడం కూడా చక చకా జరిగిపోయాయి .

రోజు ఎక్కితే ఎక్కారు కాని ఇంకెప్పుడు బస్ పాస్ లు పట్టుకుని బస్ లు మాత్రం ఎక్కకండి అని గాఠిగా వార్నింగ్ ఇచ్చాడు

ఆ క్షణం లో కండక్టర్ దింపినందుకు ఏడుపు రాలేదు .....మాకు మా ఓంకార్ కి లక్షా తొంభై గొడవలుంటాయి..... కాని బస్స్ లో ఉన్నవాళ్ళందరూ ఏదో అద్భుతాన్ని మిస్స్ అవుతామేమో అని తెగ టెన్సన్ పడిపోతు కిటికీళ్ళోంచి ఎగబడి చూడడం కనిపించని వాళ్ళు ఎమర్జెన్సీ డోర్ లు పగల గొట్టి మరి చూసి పండగ చేసుకున్నారు ..

నిండు బస్సు లో జరిగిన ఆ ఘోర అవమానానికి ఒక్కసారి గా మా అర డజను హృదయాలు తీవ్రం గా తల్లడిల్లిపోయాయి

కంటి చూపుతో బస్సును తగలబెట్టేద్దామనుకున్న మాకు కన్నీటి తో వేడుకుంటున్నా దాని తింగరి మొహం చూసి జాలేసింది ... ఈ రోజు తాడో పేడో తేల్చేసుకుందామని డిపో మేనేజర్ దగ్గరికి బయలుదేరాము...

MR డిపో మనేజర్ ..............కిందకి నువ్వొస్తావా?? పైకి మమ్మల్ని రమ్మంటావా(ఆఫీస్ అప్ స్టిర్ ) ? ??????????? బస్స్ పాస్ అంటే అంత చులకనా మీకు ??బస్స్ కాబట్టి మద్య లో దింపేసినా వెనక్కి నడిచొచ్చాము....

అదే పడవ అయితే ఇలాగే చేస్తారా?? .. పాస్ అని నడి గోదారి లో వదిలేస్తారా ? అని మాలో ఉన్న బాలకృష్ణ ఆరు సింహాలై గర్జించేసరికి డిపో మానేజర్ గడ గడ వణికిపోతూ ........ అలా ఇంకెప్పుడు జరగదని ప్రాధేయపడ్డాడు..

డిపో మానేజర్ పుణ్యమా అని అప్పడి నుండి మమ్మల్ని చూడగానే బస్స్ ఆగి మరి శాల్యూట్ చేసేది ...కాని కండక్టర్ మాత్రం Tit for Tat అంటే మీకే కాదు నాకు కూడ తెలుసన్న విషయం ప్రాక్టికల్ గా చూపించడం మొదలుపెట్టాడు

బస్ దొరక్క ఒక బాధయితే బస్ దొరికాక ఇంకొక భాధ ........డిగ్రీ కాలేజి దగ్గర ఆపుచేయమని అడిగితే కావాలని దూరం గా ఆపుచేసేవాడు కండక్టర్ ....బస్ పాస్ మీద కూడా డేట్స్ తప్పుగా పంచ్ చేసేసి సారీ చేప్పేసేసి చేతులు దులుపేసుకుని వాడు ..ఆ మర్నాటికి పని చేసేది కాదు బస్ పాస్... చచ్చినట్టు డబ్బులు పెట్టుకుని వెళ్ళేవాళ్ళం ... యాక్సిడెంట్లని, ట్రాఫిక్ జాం , టైర్ పంచర్లని ఏ రోజు బస్స్ లోసుఖంగా వెళ్ళిన రోజే లేదు..

బస్ ఎక్కేటప్పడకి ఒక్క సీట్ ఖాలీగా ఉండేది కాదు ,....బస్స్ పడదండి కొంచెం విండో సీట్ ఇస్తారా అని అడిగితే కొందరు ఇచ్చేవారు కొందరు ఇచ్చేవారు కాదూ ...వీల్లందరూ గత జన్మలో రాజకీయ నాయకులై పుట్టి ఉంటారు సీట్లు వదలడం లేదు అనుకునే వాళ్ళం.... ఏది ఎమైనా సరే ఎంత రక్త పాతం జరిగినా సరే ఈ సారి కండక్టర్ మీదే కక్కేయాలన్నంత కోపం వచ్చేసేది ...

అర టికెట్ తీసుకున్నవాడిని కూడా ఆప్యాయం గా కంటికి రెప్పలా చూసుకునే కండక్టర్ ... .. అరువు టికెట్ అనే టప్పడకి ఎంత దారుణంగా చూసేవాడో........ పోనీలే నిలబడి ఉన్నారు కదా అని మాటవరసకి కూడా కూర్చోమని అనేవాడు కాదు ... పైగా డిపో మేనేజర్ కి కంప్లైంట్ ఇచ్చామన్నా పగొకొటి ...

పోనీ కండక్టర్ ఇంతేలే అనుకుంటే పెద్ద దిక్కు డ్రైవర్ కూడా మంచి చెడ్డ వివరించేవాడు కాదు.ఆ సుత్తి కండక్టర్కి

ఆకరికి డ్రైవర్ కూడా మమ్మల్ని చూసి లేచి సీట్ ఇచ్చేవాడు కాదు...

లేడీస్ సీట్ లైన్ లో ఉన్నా సీట్ లేడీస్ కోసం అని అని ఆ మాత్రం తెలియదా ఆ డ్రైవర్ కి ... అతిధి దేవో భవ అంటే ఆ ఇద్దరికిఅస్సలు తెలియదు ..

మర్యాద లేని చోట అస్సలు కూర్చోబుద్ది కాక కూర్చోవడానికి సీట్ కూడా లేక అలా తిప్పలు పడుతూనే వుండేవాళ్ళం ..... బస్ పడి చావక తాగిన మూడు చెరువుల నీళ్ళూ కక్కేసేదాన్ని ..

బస్ లో సీట్ సాధించడం కోసం ఎన్నో రిఫరెన్స్ బుక్ లు చదివాము ..ఎన్నో కోచింగ్ లు తీసు కున్నాము.... కాని సీట్ మాత్రం సాధించలేకపోయాము...

కోచింగ్ ల తో పని జరిగేలా లేదని నా సొంత తెలివితేటలతో సమస్య కి పరిష్కారం కనిపెట్టాలని ఒక రోజంతా ఆలోచించి కత్తి లాంటి అయిడియా కనిపెట్టాను ..

దేవుడా .... ఈ పాపిని క్షమించు..... శిక్షించకు .

జై బాలకృష్ణ!!!!!! అని అని కనిపించిన వాళ్ల కాళ్లని నా హీల్స్ తో కసా పిసా తొక్కేసేదాన్ని.... ఈ పిల్ల కాళ్ళు తొక్కేస్తుంది బాబోయ్ అని దెబ్బకి గొల్లు గొల్లు మంటూ లేచి సీట్ ఇచ్చేవారు .

శివా!!! నీకు ఎన్ని తెలివి తేటలే!!!! నీ బుర్రని కొంచెం సార్ప్ చేసావంటే ఈ సీట్ ఏమి కర్మ CM సీట్ కూడా ఈజీ గా కొట్టెయొచ్చు అని నాలో నేను మురిసిపోతూ

రేపు సి ఎం ని అయ్యాకా చిరాకు గా, ఛీప్ గా ఇలా A.C కారుల్లో వెళ్ళను... చక్కగా నేనొక ఎర్రబస్ లో వెలుతుంటే నా వెనకాల ఓ పదో ఇరవయ్యో ఎర్ర బస్స్ లు పాలో అవుతుంటే........ నా సామి రంగా .....ఆ కళే వేరు.....ఆ అనుభూతే వేరు అని ఊహల్లో తేలిపోతూ ఉండగా

నీవు నేర్పిన విద్యయే నీరజాక్ష అన్నట్లు ఈ లోపు మా ఫ్రెండ్ కసుక్కున తొక్కేసేది నాకాలు .....ఒసేయ్ మిత్రద్రోహి ... ఇదన్యయామే........అని ఏడుపు మొహం పెడితే... సారీ శివా నిలబడడానికి ప్లేస్ లేదు కదే.... చూసుకోలేదే.... అని బేగ్ లు ఈ రికార్డ్ లు పట్టుకోమని చెప్పి మిగతా అయిదుగురు పొలో మని నా ఒడిలో పడేసే వారందరూ......ఆ బేగ్ ల్లో ఉన్నా బాక్స్ ల్లో చారులు ,పెరుగులకి నా బట్టలు బలైపోయేవి . .. ఇలాంటి దిక్కుమాలిన అయిడియాలు కనిపెట్టిన నా బుర్ర మీద నాకే అసహ్యమేసేది ....

అబ్బబ్బ ఎన్ని కష్టాలో!!!!!!! అలా బస్ చూరు పట్టుకుని గబ్బిలాల్ల వెళ్లాడడమే సరిపోయింది మూడు సంవత్సరాలు...

ఇప్పుడు బస్స్ పాస్ పీడ అయితే వదిలింది కాని...
ఇప్పడికికండక్టర్, బస్స్ మాత్రం నిన్ను వదలా బొమ్మాలి అంటూ హింసిస్తూనే ఉన్నాయి ..

.కండక్టర్, ఇవ్వాల్సిన చిల్లరి ఇవ్వకుండా ఎగ్గొట్టేయడం ...దిగిన వాళ్లలో పక్కవాళ్ళకి ఇచ్చానని నాకు . నాకిచ్చాను అని పక్కవాళ్ళకి చెప్పి ఎవరికి ఇవ్వకుండా ఎగ్గొట్టేయడం ...

అదేమిటో నాకెప్పుడు రెండు రూపాయిలు చిల్లర ఇవ్వాల్సినప్పుడు బాగా గుర్తుపెట్టుకుని అడుగుతానా కండక్టర్ ని ...లేవు పొమ్మంటాడు నిర్మొహమాటంగా.........

కాని వందో , యాభయికో చిల్లర ఇవ్వాల్సి వచ్చినప్పుడు మాత్రం చక్కగా మర్చిపోయి బుద్దిగా గంగిరెద్దులా దిగేయడం ..వెళ్ళాకా లబో దిబో మనడం.....ప్చ్... నన్నిలా ఎన్నిసార్లు బురిడీ కొట్టించారో తెలియదు ...

ఒకటా, రెండా ఈ "బస్సు"డు కష్టాలు నేను మొయ్యలేను కాక మొయ్యలేను .... అందుకే ఇంకో కత్తి లాంటి నిర్ణయం తీసుకున్నాను ..

మా ఊరిలోను మార్గదర్శి ఉంది

రేపో , నిన్నో......... నేనూ మార్గదర్శి లో చేరతాను ...ఎంచక్క రైలో, స్టీమరో కొనుక్కుంటాను

నా బ్లాగ్ బర్త్ డే..... కావాలి మీ అందరి స్వీట్ విషెస్

2010-09-03T12:38:00.000+05:30

ఎప్పుడో సంవత్సరం క్రితం మా నాన్న తీసుకువచ్చిన బిర్యాని పార్సిల్ లో వచ్చిన పేపార్ లో చూసాను స్నేహమా బ్లాగర్ రాధిక గారి గురించి.. అప్పటికి బ్లాగ్ అంటే ఏమిటో నాకు అస్సలు తెలియదు.

దీనిని బట్టి మీకు తెలిసిన నీతి ఏమిటి ?????
బిర్యాని బాగ తినడం వలన కొత్త కొత్త విషయాలు తెలుస్తాయన్నమాట!

అందుకే మీరు బిర్యాని బాగా తినండి మరో ముగ్గురి చేత తినిపించండి మీ బిల్ల్ తో

అలా ఆ స్నేహమా బ్లాగ్ లో కవితలు అన్ని పూర్తిగా చదివేసాను ఆ కవితలు నా లాంటి మట్టి బుర్రకి కూడా బాగా అర్ధమయ్యేలా చాల సరళం గా, ముచ్చటగా ఉండేవి ..ఆ బ్లాగ్ ద్వారా నాకు చాల బ్లాగ్ లింక్ లు దొరికాయి ..అప్పటికి నాకు ఈ అగ్రిగేటర్ లు కూడ తెలియదు... తెలిసినా బ్లాగ్ లు ఇవే ..

నాన తిప్పలు పడి బ్లాగ్ క్రియేట్ చేసుకున్నాను.. బ్లాగ్ క్రియేట్ చేసుకోవడం లో భ్లాగ్ గురువు బ్లాగ్ నాకు బాగా ఉపయోగపడింది. క్రియేట్ చేసిన మరుసటి రోజు పోస్ట్ రాసాను . .. నా పోస్ట్ లు చూసి అందరూ ఎగతాళిగా నవ్వుతారేమో అని భయం వేసేది ..ఏడిపించడం చాల ఈజీ నవ్వించడం చాల కష్టం ... పోనీలే ఎలాగయితే అందరిని నవ్వించామా లేదా అన్నది ముఖ్యం అనుకుని నా నిద్ర పోస్ట్ రాసాను

నా నిద్ర పోస్ట్ రాయడానికి రెండు నెలలు పట్టింది. కొట్టడం ,రాయడమే సరిపోయేది....పైగా ఇక్కడ ఏందరో మేధావులు రాస్తున్నారు.. అందుకే నాకు రాయడానికి చాల భయం వేసింది ...నాకేమో తెలుగులో ల - ళ కి ద- ధ కి కూడా తేడా తెలియదు. ఏది ఎక్కడ ఉపయోగించాలో కూడ తెలియదు.. తెలుగు కూడ సరిగా రాదంటే ఇంగ్లీష్ లో ఏదో ఇరగదీసి రాసేస్తానని కాదు... పాపం ఇంగ్లీష్ నేను చేసే అవమానాలకి తట్టుకోలేక ఎప్పుడో ఆత్మ హత్య చేసుకుంది....

అందుకే పొస్ట్ రాయడం కంటే కామెంట్ పెట్టడమే చాల ఈజీ అనిపించేది.. నేనెప్పుడు అంతే... చాల గుడ్ గర్ల్ ని కదా , అందుకే ఈజీ గా ఉండే పనులే చేస్తాను ఎక్కువ గా స్ట్రెయిన్ అయ్యే పనులు , అడ్వంచర్స్ చేయడం అస్సలు ఇష్టం వుండదు ..అందుకే నా బ్లాగ్ ని చక్కగా బజ్జోమని చెప్పి అందరి బ్లాగ్ ల లో కామెంట్ లు పెట్టడం మొదలు పెట్టాను

అలా కామెంట్ లు పెట్టిన వాళ్ళందరూ కూడా ఎంత సేపు నిద్రపోతావమ్మాయ్ కొత్త పోస్ట్ రాయి అనేవారు...

కిషన్ గారయితే తన బ్లాగ్ లో కామెంట్ పెట్టిన ప్రతి సారి రిప్లై గా కొత్త పోస్ట్ ఎప్పుడు రాస్తావు రంజని అని అడుగుతూనే వుండేవారు ... ఈ సార్ ఏంటీ కామెంట్ పెడితే చక్కగా ఆనందించక నా పోస్ట్ గొడవెందుకు ఈయనకి అనుకునేదాన్ని ... పాపం ఆ సార్ అలా encourage చేయ బట్టే ఈ రోజు కి రెండు పోస్ట్ లన్నా రాసాను లేకపోతే నా బ్లాగ్ ని ఎప్పుడో నెగ్లెక్ట్ చేసేసేదాన్ని ..

సరే లే అందరూ కొత్త పోస్ట్ రాయమంటున్నరు కదా చదివే వాల్లకే భయం లేనప్పుడు రాసే నాకెందుకు భయం అని అనుకుని నా బ్లాగ్ ని చూసాను కదా నా బ్లాగ్ నిద్రపొవడం లేదు..కాని చలనం లేకుండా పడి ఉంది ..

ఇదేమి కర్మ రా బాబు కొంపదీసి నా బ్లాగ్ కి పొలియో కాని వచ్చిందా?? అని అనుమానం వేసింది ..

అప్పడికి అమితాబ్, ఐశ్వర్యలు T.V లో చెబుతూనే ఉన్నారు.. మీ బ్లాగ్ కి పోలియో పోలియో డ్రాప్స్ వేయించండి ...పోలియో ని సమూలం గా నిర్మూలిద్దామని.... నేనే పెడ చెవిని పెట్టాను .. భాదపడి ప్రయోజనం లేదు .... అందుకే దానిని జాగ్రత్తగా కంటికి రెప్పలా చూసుకోవాలని అనుకున్నాను...

కిషన్,నీహారిక, , సౌమ్యా, సీత, కవిత, నేస్తం , అపర్ణ ,నాగార్జున , హరేకృష్ణ, 3G, శేఖర్ , మంచుపల్లకీ, శ్రీనివాస్ పప్పు , జయ , మాల కుమార్ ,సునీత ,శ్రీలలిత , జ్యోతి, దీప , శిశిర , స్పురిత వంశీ కృష్ణ , రాణి , రిషి శ్రావ్య , శ్రీనివాస్ ,తార , శరత్,శివ బండారు , కొత్త పాళీ రాధిక అశోక్ హను మదురవాణి , రవీంద్ర, అవ్యయ ,శివ , , ప్రణీత , , మానస , వేణురాం , చంద్ర , కిరణ్ ఇంకా అజ్ఞాతలు గా కొందరు వీరందరు తమ చల్లని చేత్తో తలో పొలియో డ్రాప్ వేసేసరికి నా బ్లాగ్ ఈ మధ్యనే పాకడం మొదలు పెట్టింది .మీ అందరి అభిమానం కాని ఆప్యాయత కాని ఎప్పటికి మర్చిపోలేను ...నా బ్లాగ్ ని ఎప్పటికి ఇలా ఆదరిస్తూ ఉంటారని ఆశిస్తున్నాను కూడా ..

అందరి బ్లాగ్ ల్ల నా బ్లాగ్ చకా చకా నడిచేసి స్కూలుకెళ్ళి పెద్ద పెద్ద చదువులు చదివేసి అంతకంటే పెద్ద ఆఫీసర్ కానక్కర్లేదు ..కనీసం అందరి బ్లాగుల్లా పరిగెత్తలేకపోయినా నడిచినా చాలు … నాకదే పదివేలు …

సరే …ఇంతకన్నా ఎక్కువ రాయలేకపోతున్నా బర్త్ డే అంటే బోలెడు పనులుంటాయి మీకు తెలియనిది ఏముంటుంది .?

నేనింకా మా బ్లాగాయిని చిట్టి చిలకమ్మలా అలంకరించాలి , గుడికి తీసుకెళ్ళాలి దాని పేరు మీద అర్చన చేయించాలి ..

అందుకే మీరంతా చకా చకా వచ్చి మీ sweet wishes అందించి ,మీ వంతు చాక్లేట్స్ తీసుకెళ్ళడం మరచిపోకండే .........

నువ్వు నాకు నచ్చలేదు........నచ్చలేదు!!!!

2010-08-07T12:41:00.000+05:30

నువ్వు నాకు నచ్చలేదు........నచ్చలేదు........ నచ్చలేదు!!!!!!!!!!

ఆగండాగండి ...ఏంటి?? పెళ్ళి సంభంధం గురించి అనుకుంటున్నారా ? (అయ్యబాబోయ్ ఆ మాట ఎత్తకండి ....నాకు చాలా సిగ్గేస్తుంది )... అయినా ఇప్పటికప్పుడు పెళ్ళంటే పేచిపెట్టి కొనుక్కున్నా 3 లంగా ఓణీలు వేస్టయిపోవు ...

ఇంతకి ఏమినచ్చలేదు అనే కదా మీ ప్రశ్న??? ...నా పేరు...... అవును..... .అవును..... అవును ......నా పేరే తలుచుకుంటేనే ఒళ్ళు మండి పోతుంది ..

పియర్స్ లో ఏముంది?? ఏమి లేదు?? (అని అమాయకం గా చెప్పే ఆ యాడ్ లో అమ్మాయిని ఊహించుకోండి కొంత సేపు) .... కాని నా పేరు లో ఓ వ్యద , రొద అంతులేని సొద ఉన్నాయి...

నేను పుట్టకముందు మా అమ్మకి పనిలేక నిద్రపోతూ నా గురించి కలలు కంటుంటే ఆ ఈశ్వరుడు మాత్రం సీన్ మద్య లో ఎడ్వర్ టైజ్ మెంట్ లా వచ్చి నాపేరు పెట్టవా ప్లీజ్......ప్లీజ్..... అని పనికట్టుకుని వచ్చి మరి అడగడంతో మా అమ్మ నాన్న కాదనలేకపోయారంట .. ఆయన ఆర్డర్ వేయడం మా వాళ్ళు రోడ్ వేయడం చకా చకా జరిగిపోయాయి

నేను పుట్టిన తరువాత బాగా ఆకలేసో ..... పిల్లి ని చూసో భయపడి నేను ఏడుస్తుంటే పక్కింటి ఆంటీ కి చిరాకు వచ్చి చీ... ఈ పిల్ల పోరు కి నిద్ర పట్టి చావడం లేదు ఎప్పుడూ బావురు పిల్లి లా అరుస్తూ ఉంటుంది దీని నోరు కుట్టేసి దీని కి తగిన శాస్తి చేయలని నాకీ పేరు సెలెక్ట్ చేసి ఆవిడ ఇల్లు ఖాళీ చేసి పారిపోయింది లండన్ కి ..

నోరు కుట్టడం సంగతేమో కాని తడి గుడ్డతో నా గొంతు మాత్రం కోసేసింది .

నన్ను 3 వ సంవత్సరాన్నే స్కూల్లో పడేసి వాళ్ళ బరువు భాధ్యత తీర్చేసుకుందామని మా అమ్మ నాన్న నిర్ణయించుకున్నారు. . పోనీలే పెద్ద వాళ్ళు ఏమి చేసినా మన మంచికే చేస్తారు కదా అని వాళ్ళ నిర్ణయాన్ని నేను త్రోసిపుచ్చలేదు ...

స్కూల్లో అడ్మిసన్స్ రోజున నా లాంటి పిల్లలందరకి డైరెక్టర్ దగ్గర ఇంటర్వ్యూ జరుగుతుంది... ఆ ఈ ఇంటర్వ్యూ లో ఏముంటాయిలే మహారాష్ట్ర రాజధాని జార్ఖాండ్ , మద్యప్రదేశ్ రాజధాని ఢిల్లీ లాంటి సిల్లీ కొశ్చన్స్ కి టక టక సమాధానాలు చెప్పేసి సీట్ ఎత్తుకొచ్చేద్దాము అనుకున్నాను ...

కాని ఆ సార్ నీ పేరెంటమ్మా? అని అడిగాడు. అలా నా పేరు అడిగేసరికి నాకు ఉన్న ఒక్కగానొక్క మెదడు పని చేయడం మానేసింది .. చదువంటే ఇంత కష్టమైన ప్రశ్న తో మొదలువుతుందా అనిపించింది ...

ఈ చదువు అనే కురుక్షేత్రం లో నా పేరు అనే పద్మవ్యూహాన్ని చేధించలేక బాల అభిమన్యురాలిలా చూస్తూ నిలుచుండిపోయాను

దానితో డైరెక్టర్ కి తిక్క రేగి నా వైపు చిరాకు గా, గుర్రుగా చూసి మా నాన్న వైపు మాత్రం నవ్వుతూ చూస్తూ ఎందుకండీ???? ఇంత చిన్న పిల్లల్ని తెచ్చి స్కూల్లో పడేస్తారు మాటలు కూడా రాని పిల్లలతో మాకెందుకు ఈ తిప్పలు అన్నాడు...

పాపం మా నాన్న బ్రతిమాలి పిల్ల కి మాటలు వచ్చు పేరు రాదంతే అని చెప్పి ఒక వారం రోజులు టైం అడిగి ఆ వారం రోజులు నా పేరు నా చేత బట్టీ పట్టించి మళ్ళీ తీసుకెళ్ళారు

ఈ సారి ఆ సార్ నా పేరు ని మానేసి నీకు ఐస్ క్రీం కావాలా? చాక్లేట్ కావాలా అని అడిగాడు ... అలా ఫ్రెండ్లీ గా అడిగేసరికి నాకు భయం పట్టుకుంది ...

అందులోను మా అమ్మమ్మ ఎప్పుడొ చెప్పింది ..ఎవరైన చాక్లేట్లు కావాలా ఐస్ క్రీం కావాలా అని అడిగితే వాళ్ళతో మాట్లాడవద్దని ...వాళ్ళు పిల్లల్ని ఎత్తుకెళ్ళిపోతారని
అందుకే నేను ఏమి మాట్లాడకుండా భయం తో ఆ సార్ పిల్లి గడ్డాన్ని చూస్తూ నిలబడ్డాను ...

దానితో పాపం ఆ సార్ బాగా డీప్ గా హర్ట్ అయ్యి తనలో అంతర్లీనం గా దాక్కున్న బి.పి , షుగర్ , మలేరియా , హిష్టీరియా లాంటి లక్షణాలన్ని బయటపెట్టేసాడు .. అలా మంచి స్కూళ్ళో సీట్ కాకెత్తికెళ్ళిపోవడంతో వేరే స్కూళ్ళో జాయిన్ అయ్యాను ..

ఎగ్జాంస్ లో కూడా ఆన్సర్స్ అన్ని ఇరగదీసి రాసేసినా Name of the Student అనే కాలం మాత్రం పూర్తిచేయలేక పక్క వాళ్ళకి నా పేపర్ అంతా దగ్గరుండి మరీ కాపీ కొట్టండి బాబూ కాపీ కొట్టండి అని బ్రతిమాలి కేవలం వాళ్ళ పేరు మాత్రమే నేను కాపీ కొట్టి రాసేదాన్నా ఈ మాత్రం దానికి టీచర్స్ ఓ ఫీల్ అయిపోయి ఏ పిల్లా పేపర్ అంతా కాపీ కొట్టింది చాలక పేరు కూడా కాపీ కొడతావా అని నా బెండు తీసేసేవారు ... దీనినే సొమ్ము ఒకరిది సోకు ఒకరిది అంటారు ..

అందుకే నేనే సొంతం గా రాసిన పేపర్ అని ఈ సమాజానికి తెలియ చేయడం కోసం పేపర్ కి నాలుగు వైపుల పసుపు బొట్లు పెట్టి మరి ఇచ్చేదాన్ని, పేరు రాయడం చేతకాక ...

ఈ సుత్తి పేరు నాకొద్దు బాబోయ్ అని నేను చేసే గలాట తట్టుకోలేక మా అమ్మ అది కాదే బుజ్జమ్మా నీ పేరు ఎంత బాగుంటుంది అనుకున్నావ్ ..నీ పేరు ఎవ్వరో గాని పెట్టుకోరు తెలుసా అని నాకు ఐస్ పెట్టేస్తుంటే నిజమే కాబోలు అనుకుని కోతి కి కొబ్బరి చిప్ప దొరికినంత ఆనందం గా ఫీల్ అయిపోయేదాన్ని .నా పేరు చూసుకుని...

ఈ పేరు ఎవరు పెట్టుకోకుండా పక్కన పడేస్తే అది తీసుకొచ్చి నా నెత్తిన రుద్దేసారని నాకు తెలీదు.. కొన్ని ఘోరమైన నిజాలు అంత తొందరగా మన ఆనందాన్ని బ్రేక్ చేయవు.. టైం చూసుకుని మన చేత బ్రేక్ డాన్స్ చేయిస్తాయి.

కాలేజీ లో కూడా ఇదే భాగోతం . వాళ్ళ పేరు కూడా వాళ్ళు తప్పులు లేకుండా రాసుకోలేని జనాలకి కూడా నన్ను చూసేటప్పటికి పెద్ద సింగర్స్ అనే ఫీలింగ్స్ హెవీ గా పుట్టుకొచ్చేసి పాటలు పద్యాలు మొదలు పెట్టేసేవారు సుత్తి మొహాలు .
శివరంజని, సితార ,ఆంధ్ర జ్యోతి , మనోరంజని, సినీరంజని ,ప్రియరంజని నా హృదయ రంజని ఎవరిష్టమొచ్చినట్టు వాళ్ళు కారు కూతలు రైలు కూతలు కూసేవారు . గుచ్చి గుచ్చి పిలిచి మరి మనసు నొచ్చుకునేలా చేసేవారు ..

వీళ్ళ కన్నా గంగిరెద్దుల వాళ్ళు నయం.... చక్కగా ప్లేట్ బియ్యం పెట్టి ఒక రూపాయి ఇస్తే రంజని అమ్మ గారు శ్రీలచ్చమమ్మా , సిరి గల తల్లి ,దయ గల బిడ్డ ,రంజని అమ్మ గారు అత్త మామల ముద్దు కోడలా అని ఎంత పొగుడుతారో .

మాటలు వచ్చిన పెద్ద మనుషులు ఎలాగు పద్దతిగా పిలవరు ... ఆఖరికి మాటలు రాని పిల్ల మనుషులు కూడా నా పేరు తో పాచికలు ఆడటం మొదలు పెట్టేసారు .

నాకు పిల్ల ఫ్రెండ్స్ ఎక్కువ ... ఒరేయ్ అక్కా అని పిలవండిరా అని నేను ఎంత మొత్తుకున్నా సరే ఆ అక్కకి నా పేరు కలిపితే కాని పిలవరు … నా పేరు ని సగానికి నరికేసి తలేదో మొండెమేదో కూడా తెలియకుండా అతికించేసి శిజ్జినకా శిజ్జినకా అంటారు ..నాకయితే జజ్జినకా జజ్జినకా అన్నట్టు వినిపిస్తుంది ... ఇలాంటివి వినేకంటే చెవిలో సీసం పొసేసుకోవలన్నా అంత కోపం కసి వచ్చేసేవి .

ఓ రోజు మా ఇంటి దగ్గర తేజ అని పిల్ల వాడికి ప్రసాదం పెడదామని వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళాను .

వాడు శ్రియక్క నాకింకా కావలి అని అడిగాడు .... వాడు అలా శ్రియ అనగానే ఇలా పడిపోయాను .. ఏమి వచ్చిందో కూడా తెలియలేదు ఆ టైం లో ...

ఎన్నాల్లకి ఇంత మధురమైన పిలుపు విన్నాను ఆహా ఏమి నా భాగ్యము ఇదంతా వర లక్ష్మీ దేవి వ్రత మహిమే కదా అనుకొని అనందంతో మా ఫ్రెండ్స్ అందరికి మీరు కూడా ఈ వర లక్ష్మీ దేవి వ్రత మాచరించినా ఇలాంటి భాగ్యమే కలుగుతుందని చెప్పి వాళ్ళ చేత కూడ చేయించాను ..

అప్పటి నుండి ఆ తేజా గాడికి పూటకో చాక్లెట్ పెట్టి మరీ పిలిపించుకునేదాన్ని ..

నేను పెట్టిన చాక్లెట్ల తిని తిని వాడు పళ్ళు పుచ్చిపోయిన గున్న ఏనుగు లా తయారయ్యడు...

ఓ రోజు మా ఫ్రెండ్ ఉమ మా ఇంటికి వచ్చి వాడిని బాగా అబ్జర్వ్ చేసి ఒసేయ్ నీ ఎంకమ్మా వాడు నిన్ను శ్రియ అనడంలేదే" శి "అక్క అంటున్నాడు అని గాలి తీసేసింది ...నీకు కుళ్ళు....లేదు వాడు శ్రియ అనే అంటున్నాడు అన్నాను మొండిగా ... ....వూరక రాదు మహానుభావురాలు నా ఆనందం మీద నీళ్ళు చల్లడానికే వచ్చింది

అలా నా ఆశలు అన్ని సచ్చిపోతున్న టైంలో నాకింకో భయంకరమైన నిజం తెలిసింది .. జయ.. బస్ లో సేట్ ఇచ్చి పరిచయమయ్యింది ..You are very cute అంది ...దానికి సమాధానం గా Thanks చెబితే చీప్ గా ఉంటుంది అని same to you అని అన్నాను ... నువ్వు చెప్పేది wrong అంది... భలే కనిపెట్టేసిందే ...ఎంతైనా తెలివైన పిల్ల అందుకే you are so brilliant అని అన్నాను ...your good name అని అడిగింది .నా పేరు చెప్పగానే sweet name అంది. మోసం, దగ ,కుట్ర , అయితే నువ్వు ఇందాకనుండి అబద్దాలే చెబుతున్నావు కదూ అని అడిగితే ....లేదు మీ పేరు మీద ఉన్న పాటంటే నాకు ఎంత ఇష్టమో ఆ పాట ఎన్ని సార్లు విన్నానో నాకే తెలియదు అని చెప్పింది.

అలా బస్ ఎంత పాస్ట్ గా వెలుతుందో అంత కన్న స్పీడ్ గా ఒకరి డప్పు ఒకరు కొట్టేసుకుంటున్నాము

ఇంక ఆ పాట వినేవరకు నిద్రపోకూడదనుకున్నాను(???) .. గూగుల్ లో వెదికి మరి వినడం మొదలు పెట్టాను ...

సి నారాయణ రెడ్డి నా గురించి మరీ ఎక్కువ కొట్టేస్తున్నాడు డబ్బా..నన్ను మెస్మరైజ్ చేసేయాలని తీవ్రం గా ప్రయత్నిస్తున్నాడు అని తెలుస్తుంది ఆ పాట వింటుంటే ....... ఎంత లేదన్నా నాక్కూడా ఆనందం కొట్టుకొచ్చేస్తుంది తెరలు తెరలు గా ..

అలా తన్మయత్వంతో వింటుండగా ఎదో అపశ్రుతి వినిపించింది మరలా ఇంకొక్కసారి క్లియర్ గా వినేసరికి అర్ధమయ్యింది ....

ఇంకా నయ్యం నా పేరు ని ఇమిటేటే చేసే పిచ్చి సన్నాసులు పల్లవి మాత్రమే విని వుంటారు చివరి లైన్ లు విని వుంటే.... హత విధి......... శివ! శివ! ఇలాంటి కష్టాలు పగ వాళ్ళకి కూడా రాకూడదు.

ఏదో సి నారాయణ రెడ్డి నాకు L.K.G. లో క్లాస్మేట్ కద ...నాలుగు ముక్కలు మంచి గా రాయకపోతాడా ? అనుకున్నాను.... కాని ఇలా రావే! పోవే! అంటూ నవ్వుల పాలయ్యేలా రాస్తాడని అస్సలు వూహించ లేదు ... అయినా నా నోము ఇలా తగలడింది . ఏవరిననుకుని ఏమి లాభం ??

ఇంక ఈ పేరు ఎలాగైనా మార్చేసుకోవాలన్నా నిర్ణయానికి వచ్చేసి కొత్త పేర్లు వెదికే పనిలో పడ్డాను .. అలా వెదికినప్పుడు చక్ర తీర్ధం నవల లో హీరోయిన్ పేరు అపూర్వా ఆ పేరు నాకు పిచ్చ పిచ్చ గా నచ్చేసింది ...

రేపటి నుండి ఇదే పేరు తో పిలవండీ అని మా ఫ్రెండ్స్ కి ఓ ఆర్డర్ పడేసాను ... వాళ్ళకి చుప్పనాతి తనం ఎక్కువ అందుకే శివా, అపూర్వా అని పిలిస్తే affectionately గా ఉండదే..... అందుకే ముద్దు గా... అప్పూ అని కాని అప్పమ్మ.. అని కాని లేకపోతే .. అప్పూ డార్లింగ్ అని పిలవమంటావా ? అని ఏడిపించడం మొదలుపెట్టారు .. మీ affection ని దొంగలెత్తుకెళ్ళ.... అప్పు ఉప్పు అన్నారంటే చెప్పిచ్చుకొడతానని వార్నింగ్ ఇచ్చి పడేసాను . A.K.47 తో పిట్టల్ని కాల్చి నట్టు కాల్చి పడేద్దాము అనుకున్నా ...కంట్రోల్ కంట్రోల్ అని నా మనసు హెచ్చరించడం తో ఆగిపోయాను ….

అయినా అందరూ పెళ్ళి చేసుకునే వయసులో పెళ్ళే చేసుకుంటారు కాని నాకు లా నామకరణం చేయించుకునే బంపర్ ఆఫర్ ఎవరికో గాని రాదు ..

ఈ మద్యన ఏదో T.V లో నా పేరు మీద సీరియల్ కూడ వచ్చేసింది ...ఇంకేం ఆ హీరోయిన్ ని అష్ట కష్టాలు పెట్టేస్తారు ఈ తెలుగు సీరియల్స్ వాళ్ళు.... అది చూస్తూ నేను వెక్కి వెక్కి ఏడవాలా?? పక పక నవ్వాలా ?? తెలుసుకోలేని లక్కీ చాన్స్ నాకొద్దు బాబోయ్

ఇంకా ఈ ఘోరాలు నేను చూడలేను అందుకే . పక్క నున్న agriculture ఆఫీస్ కి పోయి" I want a bottle of పురుగుల మందు" అని అడిగాను.. No stock అంది ఆ మేడం .. లేదు ..లేదు ...నాకు 10:10 నిమిషాలకి కావాలి అని అడిగాను.... కచ్చితం గా ఆ టైం కి అంటే బయటకొనుక్కోండి అని ఓ ఉచిత సలహా పడేసింది .. అబ్బ చా …………ఇక్కడయితే 50% సబ్సిడీ ఇస్తారు .....బయట ఎక్కువ రేటు పెట్టుకొని కొనుక్కోడానికి ..నేనేమి తింగరి దాన్ని కాదమ్మా ....నేనసలే చాల గడుసుదాన్ని ...

ప్చ్ దీపం ఉండగానే ఇల్లు చక్కదిద్దుకోవాలి అని అడిగాను కాని కుదరలేదు.... అందుకే ముక్కలయిన నా చిట్టి హృదయాన్ని అతికించే పనిలో పడ్డాను ....

అయినా పిల్లలకి పేర్లు పెట్టేముందు 7 తరాల చరిత్ర చూడాలి ఆ పేరు ఆ పిల్లకి సూట్ అవుతుందా లేదా ? ఆ పేరు తో ఆ పిల్ల సుఖపడుతుందా లేదా??? అని చూడరే ఈ పెద్దవాళ్ళు .

అందుకే ఆడపిల్లలకి 18 సంవత్సారాలు మగ పిల్లలకి 22 సంవత్సారాలు నిండిన తరువాత మాత్రమే తమ కి నచ్చిన పేరు ని నిర్ణయించుకునే హక్కు రావాలని,, నూతన రాజ్యంగ సవరణలోనైనా ఇది చట్టబద్దం చేయాలని కోరుతూ సెలవుతీసుకుంటున్నాను యువరానర్!

ఆటల్లో అరటిపండు

2010-07-01T17:05:00.000+05:30

అది నా అన్న ప్రాసన రోజు. ఆకాశమంత పందిరి క్రింద భూదేవంత అరుగులు వేసి చేయడానికి మా నాన్నేమైనా రాజ రాజ నరేంద్రుడా? అందుకే బడ్జెట్ పద్మనాభం లా ఓ బ్రాహ్మణున్ని అలాగే బాగా దగ్గర చుట్టాలని పిలిపించి అన్నప్రాసన చేయించారట .

అన్నప్రాసన రోజునే ఇంకో కార్యక్రమం ఏమిటంటే పిల్లలి చేత మొదటిగా ఏ వస్తువు తాకిస్తే అందులో గొప్పవారు అవుతారని అందరూ చెబితే, నా ముందు కూడా బంగారం, డబ్బులు , పెన్నులు , పుస్తకాలు అలా నా అభిరుచుల కి తగినట్టు గా అన్ని నాముందు పెట్టి, వాటిలో ముందుగా ఏది పట్టుకుంటానా అని మా వాళ్ళు అందరూ టెన్సన్ గా చూస్తుంటే, నేను మాత్రం కొత్త పెళ్ళి కూతురిల ఓ తెగ సిగ్గు పడిపోతూ తల క్రిందికి వంచుకుని నేల మీద వచ్చిపోయె చీమలని చూస్తూన్నానట వెర్రి దానిలా .

ఇక లాభం లేదనుకుని ఏదో ఒకటి పట్టుకోమ్మా అని బాక్ గ్రౌండ్ మూజిక్ తో సహా అందరూ ఎంకరేజ్ చేసేసరికి ఆనందం పొంగుకొచ్చేసి పాక్కుంటూ పోయి ఎదురుగా వున్నా పుస్తకం తీసుకున్న నాకు దూరంగా రంగు రంగుల గిల గిచ్చకాయ కనిపించేసరికి దాని దగ్గరికి పోయి దాన్ని తీసుకుని నోటితో కొరికేసి, నేలనేసి బాదేసి, కాలి తో తన్నేసి ,దూరంగా విసిరేస్తూ ఇలా గిల గిచ్చకాయతో ఇన్ని రకాల ఆటలు ఇరగదీసి ఆడేస్తుంటే నా ఈ టాలెంట్ ని దగ్గర నుండి చూసిన మా నాన్నా తట్టుకోలేక నాలో దాగి వున్న క్రీడకారిణిని చూసి పుత్రికోత్సాహం తో పరవశించిపోయాడంట.

వెంటనే చుట్టూ వున్న మా చుట్టాలంతా నా ప్రతిభ కి నివ్వెర పోయి ఇంకేముంది ఈ పిల్ల గొప్ప క్రీడాకారిణి అయ్యి ప్రపంచ చరిత్రలో "చిరంజీవిలా" "చిరు" స్థాయిగా నిలిచిపోతుందనుకున్నారంట.

ఎప్పుడైతే చిరంజీవిని రెండు సార్లు తలుచుకున్నారో వెంటనే వీరభద్ర సినిమా షూటింగ్ లో వున్న బాలకృష్ణ కి పొలమారింది . శివుని జట జూటం నుండి వీర భద్రుడిని పుట్టించినట్టుగా అవమాన భారంతో బాల కృష్ణ కోపంగా బాల తాండవం చేస్తూ తన జడ లోంచి కూడా ఓ వెంట్రుక తీసి కింద పడేసాడంట.
అలా ఆ వెంట్రుక నుండి పుట్టిన వాడే వీర భద్రుడి వారసుడు .........ధ్రువ వంశంవాడు . మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు . సీన్ కట్ చేస్తే

నాకు ఐదేళ్ళప్పుడు మా నాన్న మా ఇంటికి ఒక TV కొని తెచ్చాడు. ఆ TV కి మా బాబాయే ఆపరేటర్ , ప్రేక్షకుడు కూడా . మా బాబాయ్ టెన్నిస్ , క్రికెట్ అంటూ అన్నం తినేటప్పుడు కూడా వదిలి పెట్టకుండా అతుక్కుపోయి చూసేవాడు ఆ TVని.

ఎడమ చెయ్యో ,కుడి చెయ్యో, తన కంచమో ,పక్క వాళ్ళ కంచమో కూడా పెద్దగా పట్టించుకొనేవాడు కాదు ఆ అమ్మాయిలని చూస్తూ.... బాబాయ్ నువ్వు చూ(చే)సేది ఏమిటి అని అడిగితే బాల్..... బాట్ .....అన్నం .....కూర ........అని ఏవో అస్పష్టం గా మాట్లాడుతూ వుండేవాడు .

నా దృష్టి లోపమో మా TV లోపమో లేకపోతే ఆ అమ్మాయిలు వేసుకున్న చెడ్డీల్లాంటి మిడ్డీల లోపమో తెలియదు కాని వాళ్ళందరూ నాకంటే చిన్నగా చూపుడు వేలంత కనిపించేవారు.చిన్నపిల్లలు ఇలాంటి ఆటలు ఆడితే ఎంచక్కTVలో చూపిస్తారన్నమాట అని అనేసుకుని ఆ ఆట ని పిచ్చ పిచ్చ గా చూసేదాన్ని .

మా బాబాయ్ తో పాటు ఆ టెన్నిస్ చూసి చూసి నాలో ఉన్న ఆటముఖి కాస్త "టెన్నిస్ ముఖి" గా వికృత రూపం దాల్చింది. ఈ టెన్నిస్ ని ఒంటి చేత్తో ఆడి పడేసి నాలుగు కప్పులు తెచ్చి ఇంటిలో పడేస్తే చుట్టాలు వచ్చినప్పుడు కాఫీ ఇవ్వడానికి పనికి వస్తాయి అని పెద్ద లక్ష్యం పెట్టేసుకున్నాను .

అట్టలు తోటి చేటలు తోటి తెగ ఆడేస్తుంటే నా టెన్నిస్ ప్రావీణ్యానికి పక్కింటి పిల్లలు క్లాస్ లో ఫ్రెండ్స్ అందరూ కుళ్ళి కుళ్ళి ఏడ్చేవారు,

శివా నీ టాలెంట్ ని బట్టి ఏ గేం లో నైనా నువ్వే గెలుస్తావు . గెలవాలి కూడా.. మేము కలలో కూడా నిన్ను ఓడించే సాహసం చెయ్యము .ఈ మాత్రం దానికి నువ్వు కింద పడిపోయి దొర్లి దొర్లి ఏడ్చి ,పక్కన ఉన్న ఇసుక నెత్తిమీద పోసేసుకుని , మా నాన్నకి చెబుతా, మా అమ్మకి చెబుతా అని మమల్ని భయ పెట్టి నువ్వు బాధ పడొద్దే .

మేమందరం ఏక గ్రీవంగా ఓడిపోయి అయినా నిన్ను గెలిపిస్తాము అని వేడుకొంటుంటే ఘన రూపం లో వున్న నా చిట్టి హృదయం ద్రవ రూపం లోకి ఆ తరువాత వాయు రూపం లోకి మారిపోయి సరేలే మీ కోరిక కాదనను లే పోండి అని అభయమిచ్చేసాను .
నాలో ఉన్న ఈ సహృదయం చూసి మీకు పొగడాలి అనిపిస్తుంది కదూ . పొగడ్త పన్నీరు లాంటిది . దయ చేసి..... నేను చెప్పే వరకు పొగడకండే :)

అలా ఓటమిని నా కను రెప్ప దూరం లొ కనిపించిన కాళ్ళతో తన్నిపడేసేదాన్ని . అలా ఓటమినే ఫుట్ బాల్ లా ఆడుకుంటూ ఏక చత్రాధిపత్యం చేస్తున్న రోజుల్లో నాలో ఉన్న టెన్నిస్ ముఖిని ని అంతం చేయడానికి రజనీకాంత్ లెవెల్లో "దేవుడ దేవుడా తిరుమల దేవుడా" అంటూ పాటేసుంటూ ఆల్ ఖైదా నుండి ట్రాన్స్ ఫర్ పై దిగాడు మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు .

రేవులో తాడి చెట్టులా ఎత్తుగా నల్లగా ఉండే మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు చండశాసనుడు . ఆయన అటెన్సన్ అని అనగానే అటెన్సన్ లో ఉన్నవాళ్ళు కూడా అటెన్సన్ లోకి రావల్సిందే .ముఖం మీద దోమ కాదు కదా ఎదురుగా పెద్దపులి వచ్చినా అటెన్సన్ లోనే నిలబడాలి .

ఆ సమయం లో చెవులు మాత్రమే పని చేయాలి కాదని ఏది పని చేసినా నెక్ష్ట్ బర్త్ డే ఉండదు . ఫస్ట్ రోజు డ్రిల్లు లోనే ఈ విషయం మాకు బాగా అర్దమయ్యింది .

అదేమిటో ఆ సార్ ఎప్పుడూ డ్రిల్లు లో బేసిక్స్ మాత్రమే నేర్పేవారు.మాకు మాత్రం కొన్ని వందల సంవత్సారాలు పాటు లెఫ్ట్ రైట్లు మాత్రమే నేర్పారు .ఏ ఆటలు నేర్పేవాడు కాదు . ఆడనిచ్చేవాడు కాదు . ఎప్పుడు డ్రిల్లు ..........డ్రిల్లు ...........డ్రిల్లు . దెబ్బకి ఆటలంటే నే ఒక విరక్తి భావం వచ్చేసింది.

ఎడారి లో ఓయాశిస్సు లా మద్య మద్య లో ఎబౌ టర్న్ అనే కొత్త డ్రిల్లు కూడా నేర్పేవారు . ఆయన ఎబౌ టర్న్ చేసి మమ్మల్ని కూడా చెయ్యమనేవారు . కొత్త డ్రిల్లు ఏదో నేర్పారన్న ఆనందం లో మాకు ఒల్లు తెలిసేది కాదు దానితో ఆయన స్టాప్ స్టాప్ అని అరిచి చించుకున్నా మేము మాత్రం ఆగాకుండా అలా గిర గిర తిరుగుతూనే వుండేవాల్లం.

అప్పుడు చూడాలి ఆయన ప్రతాపం దశావతారలు ఎత్తేసి చావ బాదేసేవారు. ఈయన నేర్పే డ్రిల్లు కి చుక్కలతో పాటు గ్రహాలు , వాటి మీద జీవ రాశి కూడ స్పష్టంగా కనిపించేది .

ఆ సార్ నేర్పే డ్రిల్లు కి అందరికి కాళ్ళు చేతులు లాగుతుంటే నాకు మాత్రం పోతు బొప్పాయి చెట్టులా వున్న ఆయన్ని తలెత్తి చూస్తూ డ్రిల్లు చేసేటప్పడికి కాళ్ళు చేతులు తో పాటు మెడ కూడా లాగేసేది . ఛీ ... కాళ్ళు చేతులు వుంటే ఇలాంటి కష్టాలే వస్తాయి అని అనిపించేది అంత చిన్న వయసులోనే మాకు . .

పైగా మాకెప్పుడూ డ్రిల్ల్ పీరియడ్స్ సోమవారం ,శుక్రవారం ఉండేవి రెక్కలు ముక్కలయ్యేలా డ్రిల్లు లు చేసి చావు దెబ్బలు తిని మేమొస్తే వారం ,వర్జ్యం అంటూ పప్పు చారేసి అన్నం పెట్టేది మా అమ్మ.

కంచం లో ముక్క లేక తినడానికి రెక్క ఆడక ఛీ........ యెదవ చెర...... ఈ స్కూల్లో చదివే కంటె నక్సలైట్లలో కలిసిపోదామని అనుకునేవాళ్ళం మేము . కాని సరైన కాంటాక్ట్ నంబర్స్ లేక ఆ ప్రయత్నం బెడిసి కొట్టింది .

ఇంక లాభం లేదనుకుని నేను మా ఫ్రెండ్ ముహుర్తం పెట్టించుకొని వచ్చాము నక్సలైట్ల స్రవంతి లో కలిసిపోదామని . వెళ్ళేటప్పుడు అక్కడ తినుబండారాలవి దొరకడం కష్టమని రవ్వలడ్డులు , సున్నుండలు జంతికలు లాంటి నాలుగు రకాలు డబ్బాలు పట్టుకొని బయలుదేరుదాం అనుకునేసరికి అప్పుడే అదే.... అదే...ఆ ....అలాంటి అద్బుతమే మా స్కూల్లో కూడా జరిగింది .

మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు సేవలను గుర్తించిన ఆల్ ఖైదా సంస్థ వారు తిరిగి వచ్చేయమని వేగు పంపారు. నాలో ఉన్న టెన్నిస్ ముఖిని ని అంతం చేసాను కాబట్టి వచ్చిన పని అయిపోయింది అని ఆయన త్రుప్తిగా వెళ్ళి పోయారు. మేము మాత్రం దేశం గర్వించే ఓ గొప్ప వ్యక్తి ని కోల్పుతున్నామని భాదతో కన్నీళ్ళు తుడుచుకుంటూ వీడ్కోలు పలికాము.

అలా మా పెద్ద డ్రిల్లు మాస్టారు వల్ల ప్రపంచం ఓ గొప్ప క్రీడాకారిణిని , విప్లవ కారిణిని కోల్పోయింది .

విధి వెక్కిరించి కిల కిలా నవ్వడం వలన ఆటల్లో ఆణిముత్యం గా తయారవ్వవలసిన నేను అరటి పండు లా మిగిలిపోయాను.

జీవితమే ఓ ఆట సాహసమే పూ బాట అని వూరికినే అన్నారా .. ఇన్ని సాహసాలు చేసి క్రీడకారిణి గా మారి సాధించేదేముంది . అదే నాలుగు దెబ్బల"ఆటలు" నేర్చుకుంటే ఇండియా లోనే కాలు కదపకుండా బ్రతికేయొచ్చు హేపీగా..... ఏమంటారు??

నిద్ర కోసం , నిద్రే నా ప్రాణం , నిద్రలేక నేను లేను

2009-10-19T17:21:00.000+05:30

అది నాలుగు వందల సంవత్సరాల క్రితం విషయం మాత్రం కాదు . త్రేతా యుగం లో ఉన్నప్పటి మాట . రాముడికి రావణుడికి యుద్ద సమయం . కుంభకర్ణుడు ( అలియాస్ నేను ) బారక్ ఒబామా లా శాంతి నే కోరుకుంటూ ఎప్పుడూ యుద్దాలు జోలికి వెళ్ళకుండ సుష్టుగా తిని ఉల్లాసంగా ఉత్సాహంగా నోబెల్ బహుమతి కోసం కలలు కంటూ నిద్ర పోయేదాన్ని.
అలా జీవితం మూడు పూటలా తిండి ఆరు పూటలా నిద్ర లా గడిచి పోతుంటే one bad morning రాముడి తో యుద్దం చెయ్యి అని రావణుడి నుండి నాకు SMS వచ్చింది . అంతా వాడి పిచ్చి కాని నేనసలె నిద్ర మొహన్ని ఎలా గెలుస్తాను. సీన్ క్లైమాక్స్ లో రాముడికి ice పెట్టడం మొదలు పెట్టాను. నిద్ర పోతుంటే బలవంతంగా మోసుకొచ్చారే కాని నాకు నీతో యుద్దం చేసే ఉద్దేశం ఏ మాత్రం లేదు .
ప్లీస్ రాము నిన్ను చూస్తుంటే కలర్ తక్కువైనా మహేష్ బాబు లా క్లాస్ గా కనిపించే నువ్వు నన్ను నా నిద్రని మద్యలోనే చంపద్దు అని వేడు కోవడం మొదలు పెట్టాను . దెబ్బకి రాముడు ప్లాట్ అయిపోయాడు . కోరికలు తీరకుండా మనుషులు చనిపోతే ప్రేతాత్మలు అవుతారు. వీడసలే రాక్షసుడు వీడి కోరిక తీరక ఛస్తే ఏమవుతాడో నా నిద్రకేమైనా ఆటంకం కలిగిస్తాడేమో అని భయపడ్డాడు .
సరే కుంభకర్ణా నాకు నా తమ్ముడు వేరు శత్రువు తమ్ముడు వేరు కాదు, ఇద్దరూ సమానమే . నాదంతా భిన్నత్వం లో ఏకత్వం. నీ కోరిక తప్పక తీరుతుంది. వచ్చే జన్మ లో ఆడ పిల్ల గా పుట్టి నీ నిద్రని పరిపూర్ణం చేసుకోమని వరమిచ్చిన దేవుడు మరలా మాట వరుసకి కూడ కనిపించలేదు ఇప్పటికీ. నా పూర్వ జన్మ సుకృతం వల్లనో లేక మగధీర సినిమా చూడడం వల్లనో నాకు కూడ నా జన్మ రహస్యం గుర్తుకొచ్చేసింది . కొందరు బ్రతకటం కోసం తింటారు. మరి కొందరు తినటం కోసం మాత్రమే బ్రతుకుతారు . కాని నేను మాత్రం నిద్రకోసమే బ్రతుకుతున్నాను . చేతిలో ప్రసాదం పెట్టి నోటికి అడ్డుపడినట్టుగా నిద్ర అనే గొప్ప వరాన్ని నేను గత జన్మ లో సాధించుకున్నా ఈ జన్మ లో మాత్రం దాన్ని సార్ధకత చేసుకోలేక పోతున్నాను మా అమ్మ వల్ల.
మా అమ్మ తెల్లవారు ఝామున నాలుగు గంటలకి లేచి ఏడు గంటలకే పనులన్ని సర్దేసి నాతో పాటు ముక్కోటి దేవతలకి మేలుకొలుపులు మొదలు పెడుతుంది . ఏ తెల్లవారు ఝాము వేళలో అంటే సుమారుగా 8 గంటల కి జో అచ్యుతానంద......... జో..... జో..... ముకుందా అని మా అమ్మ జోల పాడుతున్నట్టు , ప్రేమగా ఇంకో గంట పడుకోబెడుతున్నట్టు కలలు కనేస్తూ తన్మయత్వం తో నిద్ర పోతూ ఉంటే సరిగ్గా అదే టైం లో మధురంగా వినిపిస్తుంటాయి మా అమ్మ జోలపాటలు/మేలుకొలుపులు . ఓం మాధవాయ నమః మీకసలు బుద్ది లేదు పిల్లలని నెత్తికి ఎక్కించుకున్నారు .

ఓం శ్రియాయై నమః ఆడ పిల్ల ఎక్కువసేపు పడుకోకూడదే రేపు అత్తారింటి దగ్గర నన్ను ఛీ అంటారే .

ఓం విష్ణవే నమః ఇక లేస్తావా గంట తో బుర్ర పగలగొట్టేయమంటావా

ఇలా లక్ష్మీ అష్టోత్తర , విష్ణు సహస్రనామాలతో మారు మోగిపోతూ ఉంటుంది మా ఇల్లు .

హే కృష్ణా ! ముకుందా ! మురారి !ఈ స్తోత్రాలు ఎలా వింటున్నావు తండ్రి అయినా వినేది నువ్వే నిమిత్తమాత్రురాలిని నేనెంత స్వామి అని ఏ మాత్రం బెదర కుండా అలాగే పడుకుంటాను . నిండు కుండ తొణకదు! తాటాకు చప్పుల్లకి సింహం మేలుకోదు ! అందులోనూ నాకు భూదేవంత సహనం మరి .

ఎవరైనా ఏదైనా సాధించాలనే లక్ష్యం పెట్టుకుంటే దాని పట్ల క్రమశిక్షణ,పట్టుదల, భాద్యత ఉండాలి లక్ష్యాన్ని సాధించేవరకు ఎన్ని కష్టాలు , విమర్శలు ఎదురైన చిరునవ్వు తో సాగి పోవాలి. అందుకే నిద్ర విషయంలో ఎన్ని కష్టాలకైన ఎదురెళ్ళి పోరాడతానే కాని నేనెప్పుడు నిద్ర విషయంలో అలక్ష్యంగాను భాద్యతా రాహిత్యంగాను ప్రవర్తించలేదు . నా నిద్ర కి మా అమ్మ తిట్లకి మద్య పావులా మారేది మా నాన్నే . ప్రపంచం లో ఏ వింత జరిగిన దానికి కారణం మా నాన్నే అంటుంది మా అమ్మ . పోనిలే మా నాన్న ని సంతోష పెడదామని ప్రతి రోజు నిద్ర లేవడానికి ప్రయత్నిస్తూ ఉంటాను .
శతకోటి దరిద్రాలకి అనంత కోటి ఉపాయలన్నట్టు నిద్ర లేవడం పిల్లి కనిపించకపోయిన పిల్లి కనిపించిదమ్మా అని చెప్పి పడుకోవడం , కొంత సేపటి తరువాత మరలా లేవడం ఎవరో తుమ్మేరు అని చెప్పడం ఒకవేళ ఎవరు తుమ్మక పోతే నేనే ఓ తుమ్ము తుమ్మి పడుకుంటాను . కొంత సేపటి తరువాత మరలా లేవడం . కాలు తిమ్మిరెక్కింది , మెడ నొప్పెట్టింది ఇలా సాకులు చెబుతూ పూర్తిగా నిద్ర పోవాలంటే మా అమ్మ కి భయపడి అలాగని లేవలేక ఇలా installments లో నిద్రపోతుంటాను .ఇంత చెర అనుభవిస్తున్నా నేనెప్పుడు భాదపడలేదు . నా నిద్రే నాకు జీవిత భాగస్వామిలా తయారయ్యింది . నిద్ర కోసం చేసే ఈ యాక్టింగ్ సినిమాలలో చేస్తే ఈ పాటికి ఓ అరడజను ఆస్కార్ అవార్డులు కొట్టేసేదాన్ని.
నోచుకున్నంత వారికి నోచుకున్నంత మహదేవ అని నా నోము ఇలా తగలబడితే ఎవరిని అనుకుని ఏమి లాభం అని నా దురదృష్టాన్ని తిట్టుకుంటూ దేవుని మందిరం దగ్గర కి పోయి ధ్యానం చేసుకుంటాను దేవుడంటే ఎంత భక్తి దేవున్ని ద్యానించకుండా కళ్ళు కూడా తెరవదే నా కూతురు అని మురిసిపోతూ నన్నే మాత్రం డిస్ట్రబ్ చేయదు మా అమ్మ . నేను కూడా అంతే దేవున్ని ఏ మాత్రం డిస్ట్రబ్ చేయను . దేవుని మందిరం దగ్గర కూర్చునే నిద్ర పోతాను .

ఆ విఘ్నేశ్వరుడు నిద్ర కి ఏ విఘ్నాలు కలిగించకపోయినా కూర్చుని నిద్ర పోవడం అంత comfortable గా ఉండదు . దానితో గదులు ఊడ్చుదామనే వంకతో చీపురు తీసుకుని మంచం క్రిందకి వెళ్ళి పడుకుంటాను . మా ఇంటిలో రెండు డబుల్ కాట్ లు కలిపి వేసుంటాయి. అందుకే దాని క్రింద పడుకుంటే మా అమ్మకి కనిపించే ఛాన్సు లేదు, దోమల సమస్య ఉండక మంచి comfort గా ఉంటుంది . నిద్ర కి అన్యాయం చేయలేక భాదపడుతూ నేను నిద్ర పోతుంటే నా భాద అర్ధం చేసుకోలేని మా చెల్లెలు ఓర్వ లేక ఏదో గొప్ప విషయం కనిపెట్టేసిన డిటెక్టివ్ లా ఫోజిస్తూ తుడిచిన గదులేమి తుడుస్తావులే కాని మంచం క్రింద నిద్ర పోయింది చాలు బయటికి తగలడు అని పెద్ద నోరేసుకుని వీధి చివరికి వినిపించేలా అరుస్తుంది .

అమ్మో మా అమ్మ కి వినిపించిందంటే నా చెవులు విమానం మోతే. విమానం అంటే గుర్తొచ్చింది కలలో ఇలలో ఎపుడూ మా అమ్మ పాటలు తప్ప చెవి ఎత్తి మరేమి ఆలకించని నాకు తరచు విమానం మోత వినిపించడం మొదలయ్యింది . కారణం తెలియక చెవి డాక్టర్ దగ్గరికి వెళ్ళి చెవిలో విమానలు తిరుగుతున్నాయి అని చెప్పాను . మరేం పర్వాలేదు చెవిలో ఒక ఎయెర్ పోర్ట్ కట్టి పడేయమన్నాడు . ఎయెర్ పోర్ట్ కట్టే తాహతు లేదని ఎంత ప్రాధేయపడిన వినిపించుకోలేదా చెవి ( టి ) డాక్టర్ . ఈ హఠత్ పరిణామానికి షాక్ తో కళ్ళు తిరిగి పడిపోదాము అని అనుకున్నాను ఈ లోపు నిద్ర వచ్చి అక్కడే నిద్ర పోయాను .
ఓహ్ ............. నా జీవితం లో నిద్ర లేవడం ఆఫీస్ కి వెళ్ళడం తప్పనిసరి పనులు అయిపోయాయి . ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఆదివారం మీ ఇంట్లో ఏమైనా స్పెషల్స్ ఉన్నాయా అని అడుగుతారు . కాని నేను మెలకువ గా ఉన్నప్పుడు వచ్చిన పండుగలలో ఈ ఆదివారం అనే పండుగ ఎప్పుడూ రాలేదు ఈ పండుగ విశిష్టత ఈ ఉత్సవం ఎలా జరుపుకుంటారో నాకు తెలియదు .
కాలం చాల విలువైనది అందుకే ఫార్మాలిటి గా పళ్ళు తోముకోవడానికి లేస్తానే తప్ప సెలవు రోజులు వేస్ట్ చేయడం నాకస్సలు ఇస్టం ఉండదు . కొన్ని ఆఫీస్ లలో ఉద్యోగస్తులు silence please అనే బోర్డ్ ఎదురుగా పడేసుకుని చక్కా నిద్రపోతారు అని విన్నాను అలాంటి వారందరు గత జన్మలో బంగారు పూలతో రాముడికి పూజ చేసుకుని ఉంటారు . నాకా రాత లేదు అంతటి అదృష్టం రాదు .

ఎప్పుడు ఏదో మానసిక భాద ప్రపంచంలో ఉన్న నిద్ర అంతా నాకే సొంతం కాలేదన్న అసంతృప్తి నాకు కంటి మీద కునుకు లేకుండా చేస్తుంది . హే ! రామ చంద్ర ప్రభూ కూటి కోసం కోటి విద్యలు అన్నారు కాని నిద్ర కోసం నా చేత ఇన్ని విద్యలు చేయిస్తానంటే ఆ రోజు నువ్విచ్చిన వరాన్ని తిరస్కరించేదాన్ని ఈ జన్మ కోరుకునేదాన్ని కాదు .

ఆవ్ ....... మళ్ళి ఆవలింతలు చాలా సేపటి నుంచి టైప్ చేస్తున్నాను కదా నిద్ర చంపేస్తుంది టైప్ చేస్తూ మద్యలో కనుక నేను నిద్ర పోతే అన్యధా భావించకుండా కొంచెం కంప్యూటర్ shut - down చేసి పెట్టు శ్రీ రామ చంద్ర ప్రభూ....

నా బ్లాగ్ కి శ్రీకారం

2009-09-02T17:52:00.000+05:30

సంధ్యా రాగం చంద్ర హారతి పడుతున్న వేళ

మసక చీకటి మధ్యమావతి పాడుతున్న వేళ

ఓ శుభ ముహూర్తాన

తొలిసారి బ్లాగు లోకం చూసింది మొదలు

కదిలాయి మదిలోన ఎన్నెన్నో కథలు ఎన్నెన్నో కవితలు .............

అని ఆడుతూ పాడుతూ రాసేద్దాము అనుకున్నాను .టపా రాయడం అంత సులువు కాదని

మొదలు పెట్టాక తెలిసింది .ఏమి రాయాలా అని పెన్నుతో బుగ్గమీద పదిసార్లు బుర్ర మీద పది

సార్లు కొట్టుకుంటూ ఆలోచిస్తూ రాయడం మొదలు పెట్టాను. నేను కంప్యూటర్ తో పని చేసె తొలి

రోజుల్లో మోనిటర్ మీద ఒక చిన్న బొమ్మ బుర్ర గోక్కొంటూ , కళ్ళు మిటకరిస్తూ వచ్చి

Iam Help Assistant .You need any help? అని అస్తమాను విసిగించేది . ఒక సారి

చిరాకు వచ్చి నాకు ఎవ్వరి సహాయం అక్కర్లేదు నా కాళ్ళ మీద నేను నిలబడగలను అని గట్టిగా

వార్నింగ్ ఇచ్చాను . అప్పటి నుండి దానికి నాకు సత్సంభంధాలు లేవు . బంగారు కంచానికైన

గోడ అవసరం అన్నట్టుగా నాకు ఈ రోజు దాని సహాయం అవసరమైంది . ఆత్మాభిమానం అడ్డొచ్చిన

అడగక తప్పలేదు. అదే style లో తిప్పుకుంటూ వచ్చింది భామ . ఎంత ప్రయత్నించిన ఏమి

రాయలేక పోతున్నాను నువ్వు సాయం చేసావంటే పెద్ద బ్లాగర్ ని అయిపోతాను సాయం చెయ్యవా

అని ఆశగా అడిగాను . బుర్ర మీద పది సార్లు తట్టి లేపడానికి నీ బుర్ర లో ఏముందే ముందు

పెన్ను లో రీఫిల్ లేదు దాని సంగతి చూడవే తింగరి మొహం అని వెక్కిరించి వెళ్ళిపోయింది .

అది తింగరి మొహం అన్నందుకు నాకు బాదగా లేదు. నేను రాసే టపాలు చదివి ఇది

బ్లాగు లోకం లో ఉండవలిసింది కాదు ఏ మాలోకం లోనో పడెయ్యాలి అని స్కూలు లో

మొద్దు పిల్లలందరిని చివరి బెంచీలో కుర్చో పెట్టినట్టు నన్ను ఓ మూలకి తోసేస్తారేమో అనే

భయంతో వెంటనే మా అమ్మ దగ్గరికి వెళ్ళి అమ్మ నా తెలివితేటలు నాకు ఇవ్వవే అని గారంగా

అడిగాను . మా అమ్మ వద్దు బంగారం అవి పెళ్ళిళ్ళకి పండుగలికి పెట్టుకోవాలి కాని ఎప్పుడు పడితే

అప్పుడు పెట్టుకుని తిరిగితే అందరు దిష్టి కొడతారు . చిన్నపిల్లవి ఎక్కడైనా పారేసుకొంటావు

అని ముద్దుగా చెప్పింది. అయినా వినకుండా బ్లాగు లో పెట్టాలి ఇవ్వమ్మా అని మారం చేసాను.

చక్కగా బీరువాలో దాచినవి తీసుకెళ్ళి అక్కడ పెడతాను ఇక్కడ పెడతాను అంటావేమిటే తింగరి

మొహం అని కోప్పడింది . ఎవరూ సాయం చేయకపోయిన ఎంతమంది తింగరి మొహం అని ఎగతాళి
చేసినా మా బ్లాగర్లు అలాంటి వివక్షత చూపించే వారు మాత్రం కాదని
పెన్ను లో రీఫిల్ వేసేసాను ధైర్యం గా ............